Navalkatha - Read Stories, Poems And News

ત્રણ ના ટકોરે ૩

” રમેશ, આ જ સવાલ હું તને પૂછું તો?”

પ્રો.જે.કે.એમનો પ્રતિપ્રશ્ન સાંભળીને રમેશ નીચુ જોઇ ગયો. તીરછી નજરે નોંધ્યું કે મીના તેને જ તાકી રહી છે. અને એકેય શબ્દ બોલ્યા વગર, માત્ર એક નજર માં જ કંઈક વાત કરી બંને એ પ્રો. જે. કે. એમ. ને બધું જ કહી દેવાનો નિર્ણય કર્યો. રમેશે પોતે કરેલી ઊલટ તપાસ બદલ માફી માંગી અને અત્યાર સુધી તેની જાણ મા આવેલી હકીકત જણાવી. મીના એ પણ તેમા સાથ આપ્યો. તેમની વાતો સાંભળી ને પ્રોફેસર ઊંડા વિચાર મા ડૂબી ગયા. થોડીવાર નીરવ શાંતિ છવાયેલી રહી. અચાનક જે રૂમની પાછળ, બગીચા મા તેઓ હતા, તે રૂમમાંથી – હેત્વી ના રૂમમાંથી કોઈ ના કણસવાનો અને ધીમું ધીમું રડવાનો આવતો અવાજ સાંભળીને ત્રણેય જણા અધ્ધર શ્વાસે હેત્વી ના રૂમ તરફ દોડી ગયા. પ્રોફેસરે પહેલેથી જ એની બીજી ચાવી લઈ રાખી હતી. તેમણે ઝડપથી દરવાજો ખોલ્યો. સામેનું દ્રશ્ય જોઈને તેઓ છક થઈ ગયા.

જે હેત્વી ની છાપ બહાદુર તથા હસમુખી છોકરી ની હતી, એ જ હેત્વી અર્ધબેહોશીની હાલત મા પલંગ પર બેઠી હતી અને સતત ચોધાર આંસુએ રડતી હતી. તેનું આખું શરીર જાણે અકડાઇ ગયું હતું. તે હલી પણ નહોતી શકતી. પ્રોફેસર તો થોડી વાર સુધી દિગ્મૂઢ પણે હેત્વી ની આ હાલત જોઇ જ રહ્યા. ટન્… ટન્….. ટન્…. ઘડિયાળમાં પડેલા ત્રણ ડંકા એ ત્રણેયને ઝકઝોર્યા. મીનાએ હેત્વી ના આંસુ લૂછ્યા, તેનો ચહેરો સાફ કર્યો અને બધાના આશ્ર્ચર્ય વચ્ચે તેના બધા ડૂસકાં શમી ગયા. અને…

… અને તેણે આંખ ખોલી. રોજની આદત પ્રમાણે ઘડિયાળ મા જોયું તો ત્રણ ને દસ થઈ હતી. રોજ ની જેમ જ પગમાં સખત ખાલી ચડી ગઇ હતી અને માથું ભારે ભારે લાગતું હતું. પાંચ – સાત મિનિટ બાદ તે ઊઠી, પાણી પીધું અને આંટા મારતી હતી ત્યાં તેણે પ્રો. જે. કે. એમ., રમેશ અને મીનાને એક સાથે નજર સામે જોયા. તે તો હબક ખાઇને ઊભી જ રહી ગઈ. જે વાત છુપાવવા મથતી હતી તે આજે છતી થઈ ગઈ… તેના મનમાં હતું કે જે વાત તેના માતા પિતા એ પણ સિરિયસલી ન લીધી, તે બાબતે મિત્ર – વર્તુળ મા તો તે હાસ્યાસ્પદ જ ઠરશે. આ જ વિચાર માત્ર થી ઘણીવાર ઈચ્છવા છતાં તે રમેશ ને પોતાની તકલીફ અંગે કહી નહોતી શકી. તો જ્યારે જ્યારે પણ રમેશ આ અંગે કંઈ પૂછતો, ત્યારે તેની જાણ બહાર, તેની ઇચ્છા વિરુદ્ધ – તે રમેશ નો પ્રશ્ન ઉડાવી દેતી. તે કોઈક પાસે હળવી થવા ઇચ્છતી હતી પણ થઈ નહોતી શકતી. તેના દિલ પર એક અજાણ્યો બોજ રહ્યા કરતો હતો. આજે અચાનક આ બોજનો પહાડ ખસેડવાની તક મળી આવી, ત્યારે પણ તે દિગ્મૂઢ શી, પત્થર ની પ્રતિમા બનીને ઉભી રહી.
હેત્વી પથ્થર શી ઊભી હતી. મીનાએ પાસે જઈને તેનો વાંસો
પસવારવા માંડ્યો. સાથે જ અવાજ મા શક્ય એટલો દિલાસો ભેળવીને પૂછ્યું….

“શું થાય છે, હેત્વી? ”

“………….. ”

“હેત્વી, ક્યાં ખોવાઈ ગઈ? શું થાય છે તને? ”

“………….. ”

“હેત્વી… ઓ હેત્વી… કંઇક તો બોલ… ”

“……………. ”

પોતાના દરેક પ્રશ્નમાં હેત્વી ને નિરૂત્તર અને સ્તબ્ધ જોતાં મીના એ બંને હાથે પકડીને તેને હલબલાવી મૂકી. કાશ! તે કંઇક તો બોલે!!!
પણ અસર તો ઉલ્ટી જ થઈ. હેત્વી હોંશમાં આવવાને બદલે તદ્દન બેહોશ થઈ ગઈ. મીનાએ તેને ઝિલી લીધી. રમેશ અને મીનાએ સાચવીને હેત્વી ને પલંગ પર સૂવડાવી. પ્રોફેસર ગ્લાસ મા પાણી લઈ આવ્યા. તેમણે રૂમનો પંખો ફુલ કર્યો અને હેત્વી પર પાણી છાંટ્યું. થોડી વાર પછી હેત્વી ભાનમાં તો આવી, પણ તેની માનસિક પરિસ્થિતિ જોતાં કોઈએ કંઈ પૂછ્યું નહીં. હેત્વી પણ બધું કહી દેવાની ઈચ્છા હોવા છતાં હાલ તો કંઈ પણ બોલી શકે તેમ નહોતી. આથી હેત્વી પાસે મીના ને મૂકી ને પ્રોફેસર અને રમેશ બહાર આવ્યા. પ્રોફેસર બગીચા તરફ ગયા અને રમશે તેમનું અનુકરણ કર્યું. બહાર પણ કોઈ કંઈ બોલ્યું નહિ. પ્રોફેસર મનમાં ને મનમાં કંઈક તાળો મેળવતા હતા તો રમેશ પ્રોફેસર ના મનનો તાગ મેળવવા કોશિશ કરતો હતો. થોડી વારે પ્રોફેસરે જ વાત ની શરૂઆત કરી.

” રમેશ… ”

” હં, સર… ”

” તને એક વાત ની નવાઈ ન લાગી? ”

” શું, સર? ”

” આટલું બધું થવા છતાં પારૂલ અને સીમા ભરઊંઘમા હતા. જાણે કશું થયું જ નથી! ”

” સર, થયું તો મને પણ.. કદાચ આખા દિવસ ના થાકને કારણે એવું બન્યું હોય…. ”

“બની તો શકે. પણ જ્યારે આપણે બગીચા મા પણ હેત્વી ના ડૂસકાં સાંભળી શક્યા, તો તેની રૂમમેટ્સ ને થોડો તો ખ્યાલ આવવો જ જોઈએ ને! આમ પણ આ ઉંમરે યુવતીઓની ઊંઘ એટલી બધી પણ ગાઢ નથી હોતી કે આજુબાજુ મા આટલી હલચલ થવા છતાં પણ ન ઉડે. ”

“એ પણ બરાબર છે સર. ખેર! અત્યારે તો મીના હેત્વી પાસે છે. બની શકે કે સવારે આપણને મીના, સીમા કે પારૂલ પાસેથી કંઇક જાણવા મળે. અત્યારે તો મારો વિચાર હેત્વી ના રૂમની બહાર જ રહેવાનો છે. આમ પણ તેનો નવો રૂમ મારા રૂમની સામે પડે છે એટલે પૂરતો ખ્યાલ પણ રાખી શકાશે. આપનું શું માનવું છે સર? ”

“વેલ, હું પણ એવું જ વિચારતો હતો. આમ પણ હવે થોડી વાર મા સૂર્યોદય થશે અને આપણે દેલવાડા તરફ જવાનું છે. એટલે ફિલહાલ તો પોતાપોતાના રૂમમાં જઈએ અને સવારની તૈયારી કરીએ. ”

“ઓ. કે. સર. ગુડ નાઇટ. ”

“ગુડ નાઇટ. ”

સવારે હેત્વી સમયસર તૈયાર થઈ ને બધા સાથે બસમાં પહોંચી ગઇ હતી. તેની આંખો માં ઉજાગરો વર્તાતો હતો છતાં તેના ચહેરા પર કંઇક રાહત ની લાગણી વર્તાતી હતી. તે પાછી તેના અસ્સલ મિજાજ મા આવી ગઈ હતી. બધા સાથે હસતાં રમતાં દેલવાડા તો ક્યારે આવી ગયું તેની ખબર જ ન રહી. પ્રો. જે. કે. એમ. થી આ પરિવર્તન છૂપું ન રહ્યું. રમેશ પણ આ ફેરફાર જોઇ સાશ્ચર્યાનંદ અનુભવી રહ્યો.

હેત્વી પાછી તેના અસ્સલ મિજાજ મા આવી ગઈ હતી અને આ પરિવર્તન રમેશ તથા પ્રો. જે. કે. એમ. બંનેએ નોંધ્યું હતું. દેલવાડા પહોંચતા જ જાહેરાત થઈ કે બપોર નું ભોજન અહીં જ છે. આથી બધા ખુશખુશાલ થઈ ગયા. બધાએ હરીફરીને, શાંતિ થી બધાં જ દેરાં જોયા. તેમાંની કારીગરી અદ્ભૂત હતી. અને એમાંયે દેરાણી – જેઠાણી ના દેરાં તો સૌની પ્રશંસા ને પાત્ર બન્યાં. હેત્વી આ બધું જ પૂરેપૂરી રીતે માણી રહી હતી અને રમેશ તેનામાં આવેલા પરિવર્તન ની મનોમન નોંધ રાખી રહ્યો હતો.

બપોર સુધી બધાએ ફરીફરીને એ દેરાં જોયા. બપોરે ભોજન ખંડ મા સૌ ભેગા થયા. ભોજન કાર્યક્રમ પણ શાંતિ થી પતી ગયો અને થોડી વાર ના આરામ બાદ ફરી બસ ચાલુ થઈ. અહીં થી રિટર્ન જર્નીમા નખીલેક પાસે આવેલા બ્રહ્માકુમારી જવાનું હતું. યોગ્ય સમયે તેઓ બ્રહ્માકુમારી પહોંચી ગયા અને ત્યા પણ ફરી ફરીને બધું જોયું. ત્યાના લેસર શો એ તો કમાલ કરી. બધાજ અહોભાવ વ્યક્ત કરી રહ્યા હતા. સલૂણી સંધ્યા સમયે તો તેઓ નખીલેક નું સૌંદર્ય માણી રહ્યા હતા. આજ સમયે કેટલાક વિદ્યાર્થીઓ પર્સનલી લવર્સ પોઇન્ટ ની મુલાકાત લઈ આવ્યા. રાતના ભોજન બાદ ફરી બધા બસમાં ગોઠવાઈ ગયા અને શરૂ થઈ રીટર્ન જર્ની. હોટેલમાંથી તો સવારે જ ચેકઆઉટ કરી લીધું હતું. અત્યારે પ્રો. જે. કે. એમ. અને રમેશ બંને ને એક ધરપત હતી કે હેત્વી તેમની નજર સામે જ રહેશે.

રિટર્ન જર્નીમા આમ તો ખાસ કોઇ તકલીફ પડી નહોતી. માત્ર હેત્વી નો ત્રણ વાગ્યા નો પ્રોબ્લેમ હજુ અકબંધ હતો. અને તે પણ જાણે કે ટેવાઈ ગઈ હતી. બાકી બધા ની હાજરી ને કારણે બંનેમાંથી કોઈ હેત્વી કે મીના નો એકાંતમાં સંપર્ક કરી શક્યા નહોતા. આથી રાતની ઘટના અંગે જાણવાની તેમની આતુરતા માત્ર વધુ સઘન આતુરતા માં પરિણમી. તેઓ કંઈ પણ જાણી શક્યા નહી.

મોડી રાત્રે બસ શહેરમાં પહોંચી. આમ પણ રમેશ અને હેત્વી સાથે જ ઘરે જવાના હતા. છતાં રસ્તા મા તેણે હેત્વી ને કશું પૂછ્યું નહીં. તેણે મનોમન નક્કી કર્યું કે કોલેજ માં જ હેત્વી પાસેથી બધી વિગત જાણી લેશે.

બીજા દિવસે તે રોજ ના સમય કરતા વહેલો હેત્વી ના ઘરે પહોંચી ગયો. તેણે બેલ મારી તો તેના આશ્ચર્ય વચ્ચે દરવાજો શારદાબહેને ખોલ્યો.

“આવ દિકરા. આજે બહુ વહેલો? ”

“હા આન્ટી. આમ જ. હેત્વી તૈયાર થઈ કે હજુ વાર છે?”

“બેટા, હેત્વી તો આજે કોલેજ નથી આવવાની. ”

“કેમ, શું થયું આન્ટી? ”

રમેશ ના મનમાં ધ્રાસ્કો પડ્યો. કેટલીય અમંગળ આશંકાઓ થી તેનું મન ઘેરાઇ ગયું.

“હેત્વી તો આજે કોલેજ નથી આવવાની…” શારદાબેન નો અવાજ જાણે રમેશના કાનમાં પડઘાઈ રહ્યો. એકસાથે કેટલી બધી શંકા-કુશંકાઓથી તેનુ મન ઘેરાઇ રહ્યું. લાગલું જ તેણે પૂછ્યું,

” કેમ, શું થયું આન્ટી? ”

” કંઈ નહીં. આ તો થાકને કારણે જરા ઢીલી પડી ગઈ છે. ખાસ કંઈ નથી. તું તારે કોલેજ જા. અને આ હેત્વી ની નોટ્સ પણ લેતો જા. આજે જે કરાવે તે આમાં લખી નાંખજે. ”

“ભલે આન્ટી. હું સાંજે પાછો આવીશ. ”

“અને હા, આૅફિસમાં પણ હેત્વી ની રજા એક્ષટેન્ડ કરાવી દેજે. ભલે , આવજે. ”

” આવજો આન્ટી. ”

હેત્વી ની તબિયતના સમાચાર સાંભળીને મીના ને પણ ચિંતા થવા લાગી. થોડી વાર તો બંને મૌન રહ્યા. અને રમેશ કંઇક કહેવા જતો હતો ત્યાજ મીનાએ પૂછ્યું,

“રમેશ, તને પેલી રાત યાદ છે, જ્યારે હોટેલ ના રૂમમાં હેત્વી ખૂબ રડતી હતી? ”

“હા, પણ.. ”

“સાંભળ. ત્યારે તું અને પ્રોફેસર બહાર ગયા એ પછી… ”

“પછી શું, મીના? ”

“પછી મેં હેત્વી ને ઘણી સમજાવી. એણે મને થોડીક વાત કરી.”

“શું કીધું? “. રમેશ ની ઉત્સુકતા ચરમસીમાએ હતી. મીનાએ તેને શાંત પાડતા કહ્યું,

“આમ, ખાસ તો કંઈ નહીં. તેની વાત પરથી પ્રોબ્લેમ શું છે એ પણ ક્લિયર થતું નથી. ”

અને રમેશને મીનાએ બધી વાત કરી, જે સાંભળી રમેશ પણ કન્ફ્યુઝ થઈ ગયો. બંને પ્રોફેસર પાસે ગયા. પ્રોફેસર લેક્ચર મા બીઝી હોવાથી તેમણે થોડી રાહ જોવી પડી. આ સમય દરમિયાન રમેશે મનોમન શબ્દો ની ગોઠવણ કરી. એ બંનેને જોઇને પ્રોફેસરે લેક્ચર થોડો વહેલો પૂરો કર્યો અને ત્રણેય જણાં કોલેજ ની કેન્ટીન મા ગયા. એક ખૂણાનું ટેબલ પસંદ કરી ચા-કોફી નો આૅર્ડર આપ્યો. ત્યારબાદ રમેશે મીના પાસેથી સાંભળેલી વાત ની શરૂઆત કરી.

“સર, મીનાએ મને આજે જ વાત કરી કે… ”

“… કે હેત્વી એ મીના ને તેના મનની વાત કરી દીધી. ”

“તમને કેવી રીતે ખબર પડી, સર? ”

“વેરી સિમ્પલ, યંગ મેન. દેલવાડા ના દેરાં જોતી વખતે હેત્વી એકદમ ફ્રેશ હતી. રાઇટ? ”

“હા સર. પણ કારણ નહોતું સમજાયું. ”

“કારણ એ જ કે તે એકદમ હળવી થઈ ગઈ હતી. હવે બોલ, તેણે શું કહ્યું? ”

— ત્યારબાદ જે વાર્તાલાપ થયો તેનો સાર કંઇક આ રીતે હતો.

બારમાની પરીક્ષા પૂરી થયા બાદ હેત્વી ખૂબ જ ખુશ હતી. તેના બધા પેપર્સ પણ ઘણા સારા ગયા હતા. અને એની આશા પ્રમાણે જ એનું રિઝલ્ટ પણ ઘણું સારું આવ્યુ હતું. એના રિઝલ્ટ થી એ ખૂબજ ખુશ હતી. આખરે, સ્કૂલ ફર્સ્ટ આવી હતી ને! તેણે સ્કૂલ ના આખા સ્ટાફ મા મિઠાઇ વહેંચી હતી અને આખો દિવસ મિત્રો સાથે ફરી હતી. સાંજે જ્યારે તે ઘરે પહોંચી ત્યારે એટલી બધી થાકી ગઈ હતી કે પથારીમાં પડતાંવેંત જ ઘેનમાં સરી પડી. શું થયું તેની કંઈ ખબર ન પડી, પણ અચાનક તેની આંખો ખૂલી ગઈ હતી. હજુ ચારે બાજુ અંધારૂં હતું અને ઘડિયાળ માં ત્રણ ના ડંકા પડતાં હતાં!

બારમાંનું રિઝલ્ટ… ધારણા પ્રમાણે જ ખૂબ સારૂં રિઝલ્ટ… આનંદ નો અતિરેક… આખા દિવસ નું સેલિબ્રેશન… હદ બહાર નો થાકોડો… ઘોડા વેચીને સૂતેલી હેત્વી… અને ઘડિયાળ માં પડતાં ત્રણ ના ડંકા… હેત્વી નું ઝબકીને જાગી જવું… અને ત્યારબાદ દરરોજ પુનરાવર્તન પામતો એ જ ઘટનાક્રમ…

એ રાતથી ગઈકાલ સુધી રોજ રાત્રે તે ત્રણ વાગ્યા આસપાસ અચૂક ઉઠે છે. અને મોટાભાગે તે બેઠેલી હાલતમાં હોય છે. થોડી વાર સુધી માથું, કરોડરજ્જુ અને પગમાં દુઃખાવો રહે છે. જ્યારે તે જાગે છે ત્યારે તેને ખબર પણ નથી હોતી કે તે શા માટે જાગી…. એટલે સુધી કે આબુ માં પ્રથમ રાત્રે જે ધુમાડાવાળો બનાવ બન્યો, ત્યારે તે દરવાજા પાસે કેવી રીતે પહોંચી તે પણ તેને ખબર નહોતી. હેત્વી ની ઊંઘ રોજ રાત્રે ઊડી જતી… એ પણ બરાબર ત્રણ વાગ્યા આસપાસ… આથી તેણે તેના પેરેન્ટ્સને વાત કરી. તેમણે વાત સિરીયસલી લીધી નહી. વળી, આન્ટી એ તો વધુ પડતાં શ્રમ અને થાક નું કારણ ગણાવી જોબ છોડવાનો આગ્રહ પણ કર્યો. નોકરી બાબતે તો હેત્વી અડગ રહી, અને તેણે અઠવાડિયા સુધી ઊંઘની ગોળી નો પ્રયોગ કરી જોયો, જે પણ નિષ્ફળ રહ્યો.
તેને ડર હતો કે આ વાત જો મિત્રવર્તુળનાં જાણમાં આવશે, તો તે બધા માટે હાસ્યાસ્પદ બનશે. આ કારણસર જ તે પિક્નીકમાં પણ આવવા ઇચ્છતી નહોતી. રમેશે તેને પ્રવાસમાં આવવા માટે મજબૂર કરી, તો તેણે વધેલી ગોળીઓ સાથે લઈ લીધી અને રાત્રે કોઇ ને કોઇ બહાને તેની રૂમમેટ્સને યોગ્ય ડોઝ આપી દેતી, જેથી કંઈ પણ થાય કરે તો પણ કોઈ ને કંઈ ખબર ન પડે. પહેલી રાતે તો મીનાને પણ ડોઝ મળી ગયો હતો, પણ તે પછી મીના સજાગ રહેતા બીજી રાતે તે હેત્વી પાસેથી બધી માહિતી મેળવવામાં સફળ રહી હતી.

આટલી વાત પૂરી થઈ એટલે મીના એ પ્રોફેસર ને કહ્યું –

“સર, આ બધામાં હેત્વી નો પ્રોબ્લેમ શું છે એ જ ખબર નથી પડતી. મેં એને બધી રીતે પૂછી જોયું, પણ એ તો એક ની એક વાત જ કરતી હતી. ખબર નહી કેમ પણ મને આમાં કંઈક ખૂટતું હોય એવું લાગે છે અને હેત્વી આ સિવાય કશું કહેતી જ નથી. ”

પ્રોફેસર સાહેબે એક પેપર ઉપર રમેશ અને મીનાએ કહેલી વાત યોગ્ય રીતે ઉતારી લીધી. વચ્ચે વચ્ચે જરૂર જણાતા અમુક પ્રશ્નો પૂછી ચોક્સાઇ પણ કરી લીધી. રમેશે હેત્વી ની આજની માંદગી વિશે જણાવ્યું, જે પણ પ્રોફેસરે નોંધી લીધું. ત્યારબાદ બીજા દિવસે કોલેજ માં જ મળવાનું નક્કી કરી ત્રણેય છૂટા પડ્યા. પ્રોફેસર સ્ટાફરૂમમાં ગયા, મીના પોતાના લેક્ચર માં ગઈ અને રમેશ હેત્વી ના ઘર તરફ વળ્યો.

હેત્વી ના ઘરે પહોંચીને હજુ બેલ પર હાથ મૂક્યો કે તરતજ પાછો ખેંચી લીધો. તેના દિમાગમાં એક વિચાર આવ્યો અને તે તરતજ પાછો વળી ગયો. ઘરે પહોંચી ને તે સીધો તેના રૂમમાં ગયો. તેના મગજમાં શરૂથી માંડીને અત્યાર સુધી બનેલા બનાવોનો એક્શન રીપ્લે શરૂ થયો . હેત્વી ના વિચારોમાં ને વિચારોમાં તેને ક્યારે ઊંઘ આવી ગઈ તે ખબર જ ન પડી. તેની આંખ ખુલી ત્યારે સાંજના સાડાસાત થયા હતા. તે ઉઠ્યો, તૈયાર થયો અને હેત્વી ના ઘર તરફ ચાલી નીકળ્યો.

Subscribe for our new stories / Poem

અમિષા શાહ

Add comment


Send Story

If you have a beautiful story then send us
story on this mail navalkatha@navalkatha.com