Navalkatha - Read Stories, Poems And News

ત્રણ ના ટકોરે ૪

આરામ કર્યા પછી ફ્રેશ થઈ ને રમેશ હેત્વી ના ઘર ભણી ચાલી નીકળ્યો. ઓફિસ મા હેત્વી ની સાથે સાથે પોતાની રજા પણ તેણે એક્ષટેન્ડ કરાવી દીધી હતી. જ્યારે તે હેત્વી ના ઘરે પહોંચ્યો ત્યારે હેત્વી અર્ધનિંદ્રામા – કહો કે તંદ્રામા હતી. ઘરમાં રમેશ નો અવાજ સાંભળતાં તે જાગી ગઈ. તેણે રમેશ ને આવકાર આપ્યો અને રમેશે પણ તેની સાથે ચીલાચાલુ વાતો કર્યા કરી. થોડી વાતો તેની તબિયત અંગે અને થોડી વાતો કોલેજ અંગે. પરંતુ રમેશે હેત્વી ને એ કળાવા દીધું નહિ કે તે પોતે, મીના અને પ્રો. જે. કે. એમ. તેના ‘પર્સનલ’ મામલામાં ઈન્ટરફિઅર કરી રહ્યા છે. થોડી આડી અવળી વાતો કર્યા બાદ રમેશ હેત્વી ને આરામ કરવાનું કહીને ઘરે ગયો. આ બાજુ હેત્વી પણ કંઈક ફ્રેશ થઈ હતી. અને આથી જ પિકનીક તથા માંદગી ને કારણે લીધેલી રજાનું ભેગું થયેલું કામ પૂરું કરવા બેઠી.

બીજા દિવસે પણ હેત્વી કોલેજ જવા સક્ષમ નહોતી. આ જોઈ રમેશ કંઇક ચિંતિત અને થોડો દુઃખી થયો. જો કે, એક બાજુ તેને હા’શ પણ થઈ કારણ કે પ્રો. જે. કે. એમ. આજે આ ટોપિક પર પોતાનું મંતવ્ય જણાવવાના હતા. તે બનતી ત્વરાએ કોલેજ પહોંચ્યો. મીના સામે મળી. બંને પ્રોફેસર પાસે ગયા, તો તેમણે બંને ને લંચબ્રેકમાં બોલાવ્યા. ત્યા સુધી નો સમય તો માંડ માંડ, ખૂબજ ઉચાટ માં વિત્યો.
અને લંચબ્રેકની પાંચ મિનિટ પહેલાં જ પ્રોફેસર પાસે પહોંચી ગયા. આ સમયે પ્રોફેસર પણ બ્રેક લેવાની તૈયારીમાં જ હતા. લંચબ્રેકમા આખો સ્ટાફરૂમ ખાલી થઈ જ જતો. જાણે વર્ષો જૂનો એક વણલખ્યો અને વણકહ્યો નિયમ બની ગયો હતો. આજે વર્ષો બાદ એ નિયમ તૂટ્યો. પ્રોફેસર, રમેશ અને મીના લંચબ્રેકમા સ્ટાફરૂમ માં જ રહ્યા. વાતચીત ની શરૂઆત રમેશે કરી.

“સર, પછી આપે શું તારણ કાઢયું? ”

“એ બધી વાત પછી. રમેશ, મીના, પહેલા મને એક વાત કહો. તમે કોઇએ આ બધા પ્રસંગોમાં એક બાબત નોટિસ કરી? ”

“શું સર? ” બંને સાથે જ બોલ્યા.

“હેત્વી ની ઊંઘ…. હેત્વી ની ઊંઘ રાતના ત્રણ વાગ્યા આસપાસ જ ઊડે છે. અને તે પહેલા તે કોઈ ને કોઈ ક્રિયા કરતી હોય છે. ”

“હા સર, એ વાત તો બરાબર છે. ” રમેશ બોલ્યો.

“અને સર, એ પણ છે કે એ બધી જ પ્રવૃત્તિ તે અજાણપણે કરે છે. તે શું કરે છે તે અંગે જાગૃત થયા બાદ તે કંઈ જ જાણતી નથી. ” – – – મીનાએ કહ્યું. આ સાંભળી રમેશ બોલ્યો, “એક મિનિટ સર, તમે ક્યાંક એવું તો નથી કહી રહ્યા ને કે હેત્વી મેન્ટલી… ”

“ના, ના. મારો એવો કોઈ મતલબ નથી. તેની મેન્ટલ સિચ્યુએશન તો પરફેક્ટ જ છે. પણ હા, આ બધાજ બનાવો તેની દિમાગી હાલત અંગે સૂચન કરે છે એ ચોક્કસ. નાવ, લિસન કેરફુલ્લી… હેત્વી બાબત મેં મારા મિત્ર સાયકોલોજિસ્ટ ડૉ. એમ. પી. મિસ્ત્રી ને વાત કરી હતી. તેમણે રસ લીધો છે અને આપણી મદદ કરવા તૈયાર છે. ”

“હું કંઇ સમજ્યો નહિ સર. આમાં અમારે શું કરવાનું છે?”

“તમારે ખાલી હેત્વી ને સમજાવી પટાવીને રવિવારે સવારે દસ વાગ્યે ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે લઈ આવવાની છે. એડ્રેસ આ કાર્ડ મા લખેલ છે. હા, હેત્વી ને ખબર ન પડવી જોઈએ કે તેને શા માટે ત્યાં લાવવામાં આવી છે. ઓ.કે.?”

“ઓ.કે. સર. તો રવિવાર… સવારે દસ વાગ્યે… ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે… પાકું…. એન્ડ થેન્ક્સ ફોર એવરીથીંગ. ”

“ઇટ્સ ઓકે…. અને હવે પછી આ થેન્ક્સ વગેરે ની કોઈ જરૂર નથી. હેત્વી મારી દિકરી જેવી છે અને એની મદદ કરવામાં મને સંતોષ મળે છે, એક આત્મિક સંતોષ. ”

પ્રોફેસર થી છૂટા પડી ને બંને કેન્ટીન મા ગયા. તેમના મનમાં એકજ ગડમથલ ચાલતી હતી કે કારણ દર્શાવ્યા વગર હેત્વી ને ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે લઈ જવી શી રીતે?

હેત્વી ને ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે લઇ જવી શી રીતે? કેટલાય ઘોડા દોડાવ્યા, પણ કંઈ સૂઝ્યું નહીં. હેત્વી કોઇ પણ કાર્ય – આંગળી ચીંધ્યું કાર્ય કરવા માટે નું કારણ તો પૂછશે જ. જ્યારે આ બાબતે તો કારણને ખાસ છુપાવવાનું છે. આખરે કરવું શું? અચાનક મીના ના ચહેરા પર ખુશી નું મોજું ફરી વળ્યું. તેને એક આઈડિયા આવ્યો. રમેશ પણ એમાં સહમત થયો. બીજા દિવસે તેમણે પ્રોફેસર ને એક નાટક કરવા તૈયાર કર્યા. પ્રોફેસરે ડૉ. મિસ્ત્રી ને પણ તેમનો રોલ સમજાવી દીધો.

થોડા દિવસ બધું બરાબર ચાલ્યું. હેત્વી સિવાય બધાની બે – ત્રણ રાત શાંતિ થી પસાર થઈ અને એ રવિવાર ની સવાર ઉગી. સવારે આઠ વાગ્યે જ મીના હેત્વી ના ઘરે પહોંચી ગઈ. થોડી આડીતેડી વાતો કરી તેણે હેત્વી ને પૂછ્યું,

” એ હેત્વી, તું આજે મારી સાથે આવીશ? ”

“કઇ બાજુ? ”

“મારા એક અંકલ છે, ડૉ. મિસ્ત્રી. તેમના ઘરે. ”

” પણ ત્યાં મારું શું કામ છે? ”

“તું વાત તો પૂરી સાંભળ. હી ઇઝ અ સાયકોલોજિસ્ટ. અને આજે આપણી જ કોલેજ ના કોઈ પ્રોફેસર તેમની મુલાકાત લેવાના છે. અત્યારે દસ વાગ્યે. અંકલે(ડૉ. મિસ્ત્રી એ) કહ્યું છે કે જે પણ થશે તે મજા આવે એવું થશે. સો આઇ એમ ગોઈંગ. ચાલને યાર…. મજા આવશે. ”

આ વાતો ચાલતી હતી ત્યારે જ રમેશ પણ આવ્યો. મીના ની વાત સાંભળી તે પણ સાથે જવા તૈયાર થઈ ગયો. બંનેએ મળીને શારદાબેન ની પરમિશન પણ લઈ લીધી. બરાબર સાડાનવે તો ત્રણેય જણાં ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે પહોંચવા માટે રવાના થઈ ગયા.

બીજી બાજુ પ્રોફેસર પણ નિત્યક્રમ થી પરવારી, તૈયાર થઈ ને બેઠા હતા. તેમને તો બસ ઘડિયાળ માં સાડાનવ વાગવાની તાલાવેલી હતી, કે જેથી તેઓ એ ત્રિપુટી કરતાં પહેલાં ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે પહોંચી શકે. રમેશ અને મીનાનો પ્લાન ખરેખર સફળ થયો હતો.

પ્રોફેસર ખરેખર થોડા વહેલા પહોંચી ગયા હતા અને બંને મિત્રો જનરલ વાતચીત કરતાં બેઠા હતા. બરાબર દસના ટકોરે રમેશ અને મીના હેત્વી સાથે ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરમા પ્રવેશ્યા. પ્રો. જે. કે. એમ. ને જોતાં હેત્વી હબક જ ખાઇ ગઇ. તેના મનમાં એક જ સવાલ ઉઠ્યો, ” પ્રો. જે. કે. એમ. જેવા વ્યક્તિ ને એક સાઇકોલોજીસ્ટ ની, ડૉ. મિસ્ત્રી ની શી જરૂર પડી હશે? ”

બરાબર દસના ટકોરે રમેશ અને મીના હેત્વી સાથે પ્રવેશ કર્યો. ડૉ. મિસ્ત્રી એ મીના ને આવકારી તથા મીના એ રમેશ તથા હેત્વી ની ઓળખ આપી. તે ત્રણેય બેઠા અને પ્રોફેસર તથા ડૉ. મિસ્ત્રી એ વાત નો દોર પાછો ચાલુ કર્યો.

“ડૉ. મિસ્ત્રી, એ પોસિબલ જ નથી. હું નથી માનતો એ વાત. ”

” એમાં ન માનવા જેવું કશું નથી પ્રોફેસર. આ તો વિજ્ઞાને સાબિત કરેલું છે અને મને પોતાને પણ એનો અનુભવ છે. ”

“વ્હોટ એવર યુ સે, આઇ ડોન્ટ બીલિવ… મારી નજર સામે એવો કોઈ પ્રયોગ કરી બતાવો તો માનું! ”

આટલું સાંભળતાં જ મીના એ પૂછ્યું,
” પણ અંકલ, વાત શું છે? ”

“કંઈ નહીં બેટા, એતો હિપ્નોટિઝ્મ (સંમોહન)ની વાત ચાલે છે. ”

“હિપ્નોટિઝ્મ!!! હાઉ રોમાંચક!!! ”

“પણ બેટા, આ જો ને! તમારા પ્રોફેસર સાહેબ માનતાજ નથી. ”

“બાય ધ વે અંકલ, પ્રોફેસર સાહેબ ની એક વાત તો સાચી છે. આપણે એક પ્રયોગ તો કરી જોઇએ. ”

“ઓ. કે., ઓ. કે… પણ પ્રયોગ કરવો કોની પર? ”

અને બધાએ એકસાથે હેત્વી નુ જ નામ લીધું. વિથ એવરીવન્સ સરપ્રાઇઝ, હેત્વી તરતજ રાજી થઈ ગઈ. ડૉ. મિસ્ત્રી એ હેત્વી ને સંમોહિત કરવાની તૈયારી શરૂ કરી.

રૂમમાં ડીમ લાઈટ ચાલુ હતી. ડૉ. મિસ્ત્રી એ શરૂઆત કરી…

” જો, બેટા હેત્વી, તારી આંખો પટપટાવ્યા વગર સતત તારે આ લોકેટને જોતા રહેવાનું છે. બરાબર? ”

“ઓ. કે. ડોક્ટર અંકલ. ”

ડૉ. મિસ્ત્રી એ આંગળી માં ચેઇન વીંટી ને એક લોકેટ લટકાવ્યું. તેમની સખત સૂચના હતી કે રૂમમાં કોઈ એ પણ અવાજ કરવો નહીં. લોકેટ ધીમે ધીમે દોલન કરતુ હતું. હેત્વી ની નજર સતત લોકેટ પર ચોંટેલી હતી. આંખો માં પાણી ભરાઈ આવ્યા છતાં પલક પણ ફરકાવી નહોતી. આ જોઈને ડો. મિસ્ત્રી સહિત બધાને નવાઈ લાગી, પણ કોઈ કશું બોલ્યું નહીં. રમેશે ટેપરેકોર્ડર ઓન કરી દીધુ. લોકેટ સ્થિર થયું ત્યાં સુધીમાં તો હેત્વી સંમોહન નિંદ્રામાં સરી પડી હતી. તેના કાનમાં ડૉ. મિસ્ત્રી નો અવાજ ગૂંજતો હતો….

“હેત્વી, તારી આંખ ભારે થઈ ગઈ છે… ”

“…………… ”

“તને ઊંઘ આવી રહી છે… ”

“………….. ”

“તારા માટે જાગતા રહેવું મુશ્કેલ છે… ”

“…………. ”

“હવે તું સંપૂર્ણ પણે ઊંઘી ગઈ છે…. ગાઢ નિંદ્રામાં સરી પડી છે… ”

“………….. ”

“હવે તું માત્ર મારો અવાજ સાંભળી શકે છે… હું જે પૂછું તેના જવાબ આપ. ”

થોડી વાર પછી ડો. મિસ્ત્રી એ પૂછ્યું..

“હેત્વી, તું અત્યારે ક્યા છે? ”

“સ્કૂલ માં. ”

“કયા ધોરણ મા? ”

“સાતમા ધોરણમાં. ”

“તું શું કરે છે? ”

“પી. ટી. નો પિરિયડ છે. પણ મને પગમાં વાગ્યું છે એટલે હું બાજુ પર બેઠી છું. ”

“શાબાશ હેત્વી. હજુ થોડી પાછળ જા. ગો બેક હેત્વી, ગો બેક. ”

“…………. ”

“હેત્વી, તું મને સાંભળે છે? ”

“…………. ”

“અત્યારે તું ક્યાં છે? ”

“ગાર્ડન મા. ”

“કયા ગાર્ડન મા? ”

“મામાના ઘરની સામે.. ”

“તું કયા ધોરણ મા ભણે છે? ”

“હું હજુ ભણતી નથી. હવે જઇશ… હીંચા વાળી સ્કૂલ મા.. ”

“વેરી ગુડ.. હેત્વી હજુ થોડી પાછળ જા… બસ થોડીકજ. ”

“…………. ”

“હેત્વી, હવે તું શું કરે છે? ”

“ઉંઆ… ઉંઆ… ”

“ઓહ માય ગોડ… આ તો વધારે પડતી પાછળ… હે ભગવાન… પ્લીઝ હેલ્પ મી…. હેત્વી!… હેત્વી!… થોડીક આગળ આવ… થોડીક જ…. ”

“…………. ”

“હેત્વી… હેત્વી…. સાંભળે છે મને… ક્યા છે અત્યારે? ”

“હું…. હું અત્યારે હોસ્પિટલમાં છું. ”

“હોસ્પિટલમાં! શું થયું છે તને? ”

“મને કંઈ નથી થયું. હું મમ્મી સાથે આવી છું. હિતેશ ને હોસ્પિટલમાં દાખલ કર્યો છે. ”

“હિતેશ? કોણ હિતેશ? શું થયું છે એને? ”

“હિતેશ! કોણ હિતેશ? શું થયું છે એને? ”

હેત્વી ના ચહેરા ની રેખાઓ તંગ થતી સૌ કોઈ અનુભવી રહ્યા. ધીમે ધીમે ડૂસકાં શરૂ થઈ ગયા.

“હેત્વી…રિલેક્સ….. નાવ ટેલ મી… હિતેશ કોણ? ”

“હિતેશ… મારો ભાઈ.. ”

હેત્વી રીતસર હીબકે ચડી. રમેશ અને મીના એ ચિંતા સાથે પ્રોફેસર સામે જોયું. પ્રોફેસર પણ ચિંતિત લાગ્યા. બસ એક માત્ર ડૉ. મિસ્ત્રી સંયત હતા. તેમનું સંપૂર્ણ ધ્યાન હેત્વી પર જ કેન્દ્રિત હતું.

“શું થયું છે બેટા, હિતેશને? ”

“એક્સિડન્ટ.. ” રૂદન મિશ્રિત અવાજે હેત્વી એ જવાબ આપ્યો.

“કેવી રીતે? ”

“રમતા રમતા.. મામાના ઘર પાસે.. અમે રમતા રમતા રોડ પર જતા રહ્યા… સામેથી મો.. ઓ… ટી પીપ-પીપ આવી.. મેં જોરથી બૂમ પાડી… હિતેશ, ખસ.. દૂર ખસી જા… જલ્દી… પણ… પણ… ”

“પણ શું, હેત્વી? ”

“મોટ્ટો ધમાકો… હિતેશ હવામાં… બવ ઉંચે…. અને પછી નીચે પડ્યો… કોઇએ કેચ પણ નંઇ કર્યો… મમ્મી, પપ્પા, મામા બધા… અમે બધા એને હોસ્પિટલમાં લાવ્યા છીએ…. આહ! મને બવ દુખે છે…. મમ્મી … બવ દુખ્યું…મમ્મી…. ”

હેત્વી નું રૂદન વધતુ જતુ હતું. તેના ચહેરા પર મોત નો પડછાયો હતો જાણે! ડરની પરાકાષ્ઠા એ તેનું આખું શરીર એકદમ અકડાઈ ગયું હતું. તેના શ્વાસ ધમણની જેમ ચાલતા હતા. આથી ડૉ. મિસ્ત્રી એ વધુ પૂછપરછ ટાળી અને હેત્વી ને વર્તમાન સમયમાં પાછી ખેંચી લાવ્યા. તેને આરામ કરવા દઇને બધા હૉલમાં આવ્યા.

હેત્વી હજી સંમોહન નિંદ્રામાંથી સંપૂર્ણપણે મુક્ત થઈ નહોતી. ડૉ. મિસ્ત્રી એ ફરીથી એ પ્રશ્નોત્તરી સાંભળી. બીજા કોઈ નું ધ્યાન તો ન ગયું, પણ હેત્વી ના એક વાક્યે ડૉ. મિસ્ત્રી આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા. તેમને એક વાત ની સમજ ન પડી કે એક્સિડન્ટ હિતેશ નુ થયું હતું તો દુઃખાવો હેત્વી ને થવાનું કારણ શું?

વારંવાર સાંભળવા છતાં આ પોઇન્ટ ક્લીયર થયો નહીં, આથી ડૉ. મિસ્ત્રી એ એક અનુમાન બાકી બધા સામે રજૂ કર્યું. બધાને એમા તથ્ય લાગ્યું. આ વિશે માહિતી મેળવવાનુ કામ રમેશે સ્વિકાર્યુ.

આટલી વાતો થઈ ત્યાં તો હેત્વી સંમોહન નિંદ્રામાંથી બહાર આવી ચૂકી હતી.,જે પણ ડૉ. મિસ્ત્રી માટે આશ્ચર્યકારક ઘટના હતી. કોઈ પણ વ્યક્તિ આટલી ઝડપથી હિપ્નોટાઈઝ્ડ થઈ જાય અને એટલી જ ઝડપથી એમાંથી મુકત થઈ જાય, એ તેમના માનવામાં ન આવતું – તેમની નજર સમક્ષ જ બનેલું એક સત્ય હતું.

કેસેટની વાત તો હેત્વી હોંશમા આવી ત્યારે જ અટકી ગઈ હતી. હેત્વી ફ્રેશ થઈ ને જ્યારે હૉલમાં આવી ત્યારે બધા ચા – નાસ્તો કરતા હતા. તે પણ સાથે જોડાઈ અને પ્રોફેસર ને સસ્મિત પૂછ્યું…

“કેમ સર, હવે તો હિપ્નોટિઝ્મ ની વિદ્યા પર વિશ્વાસ આવ્યો ને! ”

“હા ભાઇ હા. ” પ્રોફેસરે હસતાં હસતાં જવાબ આપ્યો. ત્યાંજ ડૉ. મિસ્ત્રી એ પૂછ્યું,

“મિસ હેત્વી, મારે તમને એક વાત પૂછવી છે. ”

“હા, હા… કેમ નહિ. બોલો. ”

“વેલ, મારી અત્યાર સુધીની પ્રેક્ટિસ મા મારો અનુભવ છે કે કોઈ પણ વ્યક્તિ તમારી જેટલી ઝડપથી સંમોહનિંદ્રાને વશ થતી નથી. અને તમે તો મુક્ત પણ ખૂબ ઝડપથી થઈ ગયા, એ પણ આટલા ફ્રેશ! તમારી આટલી ઝડપનુ કારણ જાણી શકું? ”

“ચોક્કસ. કારણમાં આમ તો કંઈ નથી. એક્ચ્યુઅલી, હું અગિયારમાં ધોરણમાં ભણતી હતી ત્યારે અમારી શાળાની ઈત્તર પ્રવૃત્તિ ના એક ભાગ રૂપે કોઇક ભાઇને બોલાવવામાં આવ્યા હતા. એ ભાઈએ અમને સ્વ સંમોહન કરતાં શીખવ્યું હતું. હું એ શીખી. રોજ રાત્રે સૂતી વખતે તેની પ્રેક્ટિસ કરતી. રોજ મારી જાતને સંમોહિત કરી ઘેરી નિંદ્રામાં નાંખી દેતી હતી. એનાથી મારી યાદશક્તિ વધી. મને અગિયારમાંની અને બારમાંની – બોર્ડ ની, બંને પરીક્ષામાં ઘણો લાભ થયો છે એનાથી. ઈવન, હવે તો સ્વ સંમોહન મારો નિત્યક્રમ બની ગયો છે. બસ, આ પ્રેક્ટિસ ને કારણે હું ઝડપથી સંમોહિત થઈ અને ઝડપથી મુક્ત પણ થઇ. બસ, બીજું કંઈ ખાસ નથી. ”

“ઓહ! વેલ, તમે આ પ્રયોગ માટે તૈયાર થયા એ બદલ આભાર. ”

“સો, ડૉક્ટર અંકલ, સર, અમે જઇશુ હવે. આમ પણ કયારના આવ્યા છીએ. બાય ધ વે, તમે મને હિપ્નોટાઇઝ કરી ત્યારે મેં કંઇ બફાટ તો નથી કર્યો ને! આઇ મીન… તમે એનુ કોઇ રેકોર્ડિંગ.. ઓર સમથિંગ લાઇક ધેટ… ”

હેત્વી ની વાત સાંભળીને બધાના મુખભાવ બદલાય એ પહેલાં જ ડૉ. મિસ્ત્રી એ સિચ્યુએશન સંભાળી લીધી. તેમણે હસતાં હસતાં કહ્યું,

“વેલ, સાચું કહું તો બફાટ તો કર્યો છે. ”

ડૉ. મિસ્ત્રી ના વાક્યે વાક્યે હેત્વી ની આંખો પહોળી થતી હતી. બાકી બધા અચંબાથી ડૉક્ટર સામે જોઇ રહ્યા, પણ ચૂપ રહેવાનું જ મુનાસિબ માન્યું. હેત્વી ની સાથે સાથે બીજા બધા પણ એકકાને ડૉક્ટર ની વાત સાંભળી રહ્યા.

“ખાલી બાફ્યુ જ નહીં, તળીને વઘાર્યુ પણ છે. ”

થોડી વાર તો કોઈ કંઈ સમજ્યુ નહિ પણ પછી બધા એક સાથે ખડખડાટ હસી પડ્યા.

“હું એ રેકોર્ડિંગ સાંભળી શકું? ”

હેત્વી ના ચહેરા પર આવેલા સૂક્ષ્મ બદલાવ ને મનોમન નોંધી ને ડૉ. મિસ્ત્રી એ જવાબ આપ્યો,

“ચોક્કસ, કેમ નહીં. બટ, ઓન વન કંડિશન… ”

ડૉ. મિસ્ત્રી એ વારાફરતી બધાની સામે જોયું.. અને એકદમ અમિતાભ બચ્ચન ની સ્ટાઇલ મા બોલ્યા…

“નેક્સ્ટ સન્ડે… ઇસી વક્ત… ઇસી જગહ… આપ સબકો વાપિસ આના હોગા… હૈંય… ”

અને બધા જ ખડખડાટ હસી પડ્યા. આવા જ હસી – મજાક ના માહોલમાં, બીજા રવિવારે ફરીથી આવવાનું નક્કી કરીને બધા છૂટા પડ્યા.

બીજા દિવસથી તો હેત્વી એ પણ પાછી કોલેજ અને નોકરી ચાલુ કરી દીધી હતી. મંગળવારે સવારે, હેત્વી ના આશ્ચર્ય વચ્ચે, સમય ની બાબતમાં એકદમ પંક્ચ્યુઅલ એવો રમેશ રોજ ના ટાઇમે આવ્યો નહી. હેત્વી એ અડધી કલાક સુધી રાહ જોઈ અને પછી પોતે જ રમેશ ના ઘરે ગઈ. જોયું તો રમેશ બિમાર હતો. સખત નબળાઈ ને કારણે કોલેજ જઇ શકે તેમ નહોતો. આથી એની નોટબુક્સ લઈ તે એકલી જ કોલેજ ગઈ. જેવી હેત્વી કોલેજ પહોંચી કે મીના એ રમેશ ને ફોન કરી જણાવ્યું. રમેશ ફટાફટ તૈયાર થઇ ને હેત્વી ના ઘરે ગયો. તે શારદબહેનને મળ્યો. તેને જોઇને શારદબહેનને આશ્ચર્ય તો થયું જ. તેમણે પૂછ્યું.,

“અરે રમેશ, તું! તારી તો તબિયત ખરાબ હતી ને!”

” રમેશ તું? તારી તો તબિયત ખરાબ હતી ને! ”

દરવાજા મા ઉભેલા રમેશ ને જોતા શારદાબહેને ચિંતિત સ્વરે પૂછ્યું. પરંતુ રમેશે જવાબ આપવાને બદલે અંદર આવી સોફા પર બેઠો.

“શું થયું બેટા, બધું બરાબર તો છે ને? ”

શારદાબહેન ની ચિંતા વધી. રમેશે એમના ચહેરા પર નજર સ્થિર કરીને પૂછ્યું,

” આન્ટી, તમે મને તમારા દિકરા જેવો માનો છો કે નહીં? ”

“ચોક્કસ, કેમ નહીં. ” શારદાબેન કશું સમજ્યા નહીં છતાં તેમણે જવાબ આપ્યો. ફરી રમેશે પૂછ્યું –

“આન્ટી, તમને હેત્વી એ કંઈ કહ્યું છે? ”

રમેશ ના આવા અસંબધ્ધ સવાલો સાંભળી ને શારદાબેન નું મન અનેક શંકા કુશંકા થી ઘેરાઈ ગયું. તેમણે ઉતાવળે પૂછ્યું,

“શું? ”

“એ જ કે રાતના ત્રણ વાગ્યા આસપાસ તેની ઊંઘ ઉડી જાય છે…. અને એની અસર એના ભણતર, એની નોકરી અને એની તબિયત પર પણ પડી છે. ”

“હા, ઊંઘ ઉડી જાય છે એ વાત તો કરી હતી… પણ વાત આટલી સિરીયસ હશે એ નહોતી ખબર….. પણ, તને આ બધું કેવી રીતે ખબર પડી? ”

“પ્રવાસ માં. મને શંકા તો પહેલેથી જ હતી, પણ પ્રવાસ મા વિશ્વાસ થઈ ગયો કે નક્કી દાળમાં કાંઈક કાળું છે. એટલે જ હું, મીના અને અમારી કોલેજના પ્રોફેસર પ્રો. જે. કે. એમ. – અમે ત્રણેય હેત્વી ને ખબર ન પડે એ રીતે તેની જાસૂસી કરતા હતા. ”

“જાસૂસી? ”

શારદાબહેને અચંબાથી પૂછ્યું.

“હા આન્ટી. જાસૂસી… અને રવિવારે મીના ના અંકલ પાસે ગયા હતા જે હકીકતમાં એક મનોચિકિત્સક છે, ડૉ. મિસ્ત્રી, અમારા પ્રોફેસર સાહેબ ના ફ્રેન્ડ. તેમણે હેત્વી ને હિપ્નોટાઇઝ કરી ને થોડી માહિતી મેળવી છે. એ અંગે પૂછપરછ કરવા જ હું અત્યારે આવ્યો છું. આન્ટી, તમે અમને મદદ કરશો ને! ”

શારદાબહેનને થોડી વાર તો શું બોલવું તે સમજાયું નહીં. તમને મૂક જોઈ રમેશે આગળ કહ્યું…

“આન્ટી, જ્યા સુધી મને ખ્યાલ છે ત્યાં સુધી હેત્વી તમારુ એક નુ એક સંતાન છે. રાઈટ? ”

“હા બેટા. એકદમ સાચું. ”

“—— તો પછી આ ‘હિતેશ ‘ કોણ છે આન્ટી? ”

આ સાંભળતાં જ શારદબહેનની આંખો માં આંસુ આવી ગયા. તેમના ગળે ડૂમો બાઝી ગયો. જેમતેમ કરીને તેઓ બોલ્યા,

“બેટા, હિતેશ છે નહીં, હતો. ”

એક ડૂસકું ભરી, સાડી ના છેડાથી આંખો લૂંછી, જરાક ખોંખારો ખાઈને ગળું સાફ કર્યું. રમેશ તેમની સામે અપલક તાકી રહ્યો. શારદબહેનને આગળ વાત કરી.

“હિતેશ હેત્વી નો ભાઇ… મારો દિકરો… બંને ટ્વિન્સ હતા. કુદરત ની કમાલ તો જો – બંનેના સુખ, દુઃખ…. બધી સંવેદનાઓ એક અદ્રશ્ય તાંતણે જોડાયેલા હતા. એક ને ગલગલિયા કરે તો બંને ખિલખિલાટ હસી પડે…. અને એકને વાગે તો એકસાથે બંને રડી પડે. ”

શારદબહેન વાત કરતાં કરતાં જાણે ભૂતકાળમાં સરી પડ્યા. તેમના ચહેરા પર પીડા ની સાથે સાથે તેમની આંખોમાં એક અજબ ચમકારો રમેશે અનુભવ્યો. શારદબહેન ની આ ભાવસમાધિનો અનિચ્છાએ ભંગ કરતા રમેશે પ્રશ્ન કર્યો,

“પણ આન્ટી, હિતેશ ને થયું છે શું? ક્યાં છે અત્યારે? કેમ તમારી સાથે નથી રહેતો? ”

શારદબહેન બાલ્કનીમાથી દેખાતા આકાશ ના ટુકડા તરફ એકીટશે જોઈ રહ્યા. તેમના ગળામાં અટવાયેલું ડૂસકું છૂટી ગયું અને અશ્રુધારા ફરીથી વહેવા માંડી.

શ્રાવણ – ભાદરવા ની જેમ અનરાધાર વરસતી આંખો અને દબાવી દીધેલા મૂંગા ડૂસકાં જોઇ રમેશ પણ ગળગળો થઈ ગયો. તે રસોડામાં જઈ પાણી નો ગ્લાસ ભરી લાવ્યો. શારદાબહેન પાસે ગ્લાસ ધરતાં તેણે કહ્યું,

“આન્ટી, થોડી હિંમત રાખો. મને લાગે છે કે આજે મેં તમારા જખમ ખોતરી નાંખ્યા. આઇ એમ સોરી. પણ, તમે અમારી મદદ નહીં કરો તો અમે હેત્વી ની મદદ કઈ રીતે કરી શકીએ? પ્લીઝ આન્ટી… ”

શારદાબહેને એક ઘૂંટડો પાણી પીધું અને ફરી સાડી ના છેડાથી મોઢું સાફ કર્યું. સ્હેજ ગળુ ખંખારીને બોલ્યા,

“હા બેટા. સાચી વાત છે તારી. સાંભળ, હિતેશ અને હેત્વી ત્યારે સાવ નાના હતા. દોઢ વરસના… બંને ટ્વિન્સ… બંને ને બધું સાથેજ કરવા જોઈએ. એક બીજા ને વાદે – વાદે બોલવા અને ચાલવાનું પણ વહેલા શીખી ગયા. ત્યારે અમે મારા પિયર ગયા હતા. મારા ભાભીનો સિમંતનો પ્રસંગ હતો. આખો દિવસ ખૂબ ધમાલ માં વિત્યો. સાંજ પડ્યે બધા થાકીને ઠૂસ થઈ ગયા. મહેમાનો છૂટા પડ્યા પછી હજુ તો હા’શ કરી ને બેઠા જ હતા ત્યાં હેત્વી બૂમાબૂમ સંભળાઈ. અમે કંઈ સમજીએ એ પહેલાં તો બ્રેક ની જોરદાર ચિચિયારી સંભળાઈ. અમે બધા દોડી ને બહાર પહોંચ્યા તો જોયું કે—”

આટલું કહેતા કહેતા શારદાબેન ફરી પોતાની જાત પર નો કંટ્રોલ ખોઈ બેઠા. આ વખતે રમેશે પણ તેમને ડિસ્ટર્બ ન કર્યા. તેને થયું કે શારદાબેન થોડું રડી લેશે તો હળવા થઈ શકશે. દરમિયાન તે મનોમન શારદાબહેન ની વાત તથા હિપ્નોટિઝ્મ સમયે હેત્વી પાસે થી જાણવા મળેલ વાત નો તાળો મેળવવાની કોશિશ કરી રહ્યો. થોડીવારે સ્વસ્થ થઈ ને શારદાબહેને ફરી વાતની શરૂઆત કરી. ઘણી કોશિશ છતાં ધીમા ડૂસકાં ચાલુ જ હતા.

“બ્રેક ની ચિચિયારી પૂરી થાય એ પહેલાં તો અમે બધાં બહાર ધસી ગયા…. પણ મોડા પડ્યા…. હિતેશ હવામાં અધ્ધર ફંગોળાયેલો હતો. તારા અંકલે રીતસરની દોટ મૂકી, પણ ગુરુત્વાકર્ષણ સામે લોહીનું આકર્ષણ હારી ગયું. તારા અંકલ પહોંચે એ પહેલાં હિતેશ જમીન પર અથડાઈ ચૂક્યો હતો… તે તો કદાચ હવામાં જ બેહોશ થઈ ગયો હશે… એની તો ચીસ પણ નો’તી સંભળાઈ… અને હેત્વી ની ચીસો અટકવાનું નામ નહોતી લેતી! પછી તો સમય સાથે રેસ લાગી જાણે! લોહી નિંગળતો હિતેશ… દોડાદોડ હોસ્પિટલમાં પહોંચ્યા… ડૉક્ટર… ઓપરેશન…. એક એક સેકન્ડ એક એક યુગ જેવડી લાગતી’ તી ત્યારે. જીવ પડીકે બંધાઈ ગયો હતો. એક બાજુ ઓપરેશન થીયેટરની બહાર ઝબૂકતી લાલ લાઇટ અને બીજી તરફ દુખ્યું – દુખ્યું કરીને સતત રડતી હેત્વી… અને જીવલેણ મૂંઝારો અનુભવતી હું… ”

રમેશે અનુભવ્યું કે આ બધું કહેતી વખતે પણ શારદાબહેનને આટલી પીડા થાય છે, તો ખરેખર આ સંજોગોમાં તેમણે કેટલી બધી પીડા વેઠી હશે! તેણે મૌન જાળવી રાખી ટિપોય પરથી પાણી નો ગ્લાસ લઈ ફરી શારદાબહેનના હાથમાં આપ્યો. એક ઘૂંટ પાણી લઈ તેમણે ગ્લાસ પાછો ટિપોય પર મૂક્યો. ગ્લાસ ના ટક્ અવાજે જાણે શારદાબહેનને તંદ્રામાંથી જગાડયા. થોડીક ક્ષણો ના ભારેખમ મૌન પછી ફરી શારદાબહેનનો વાક્પ્રવાહ ચાલુ થયો.

“ડોક્ટરો ખૂબ ઝઝૂમ્યા.. હિતેશ ની સાથે સાથે હેત્વી ની પરિસ્થિતિ પણ બગડતી જતી હતી. હિતેશ નો ઈલાજ તો ચાલુ હતો પણ હેત્વી નો કેસ ડોક્ટરો ની સમજ બહાર નો હતો. જેને કોઈ ઈજા જ નથી થઈ એનો ઈલાજ કેવી રીતે કરવો? જેટલી તકલીફ હિતેશ ને હતી એટલી જ તકલીફ હેત્વી ને પણ હતી. ફરક એટલો હતો કે હિતેશ ના જખમ દેખાતા હતા, એની ટ્રીટમેન્ટ ચાલુ હતી જ્યારે હેત્વી…. દરદ સહન ન થતાં તે પણ બેહોશ થઈ ગઈ… મને ધ્રાસ્કો પડ્યો – ક્યાંક એક સાથે બંને બાળકો…. “

Subscribe for our new stories / Poem

અમિષા શાહ

Add comment


Send Story

If you have a beautiful story then send us
story on this mail navalkatha@navalkatha.com