Navalkatha - Read Stories, Poems And News

ત્રણ ના ટકોરે – ૫

“મને ધ્રાસ્કો પડ્યો…. ક્યાક એક સાથે મારા બંને બાળકો… ”

ફરી શારદાબહેનની આંખો આંસુ થી ઉભરાઈ ગઈ. ત્યાંજ ડોરબેલ વાગી. શારદાબહેન પોતાને સંભાળે એટલી વાર મા રમેશે દરવાજો ખોલ્યો. સામે મેહુલભાઈ ઊભા હતા.

“વેલકમ અંકલ. ”

મેહુલભાઈ પોતાની ધૂન માં હતા. દરવાજો ખોલનાર તરફ તેમનું લક્ષ્ય જ નહોતું. તેમનું સંપૂર્ણ ધ્યાન બહાર રોડ તરફ હતું. આ સમયે પોતાના ઘરે રમેશ નો અવાજ સાંભળતાં તે સ્હેજ ચમક્યા. પછી ચહેરા પર સ્મિત સાથે બોલ્યા,

“ઓહો યંગમેન, અત્યારે અહીં? શું વાત છે? કોલેજ મા ગુટલી મારી કે શું? ”

ચહેરા પર સ્મિત સાથે રમેશ દરવાજા સામે થી ખસી ગયો અને મેહુલભાઈ બોલતા બોલતા અંદર આવ્યા.

“ચાલ શારદુ ચાલ, બવ ભુખ લાગી છે. એક તો બહાર ટ્રાફિક મા અડધી કલાક વઈ ગઈ. ”

મેહુલભાઈ ને આવેલા જોઇ શારદાબહેન રસોડામાં ગયા. આ તેમની રોજની રીત હતી. મેહુલભાઈ જમવા આવે ત્યારે કોઈ ને કોઈ ટોપિક પર એમનુ બોલવાનું ચાલુ જ હોય. અને શારદાબહેન ગરમ રોટલી કરતા કરતા હોંકારો દેતા હોય. આજે તો વળી રમેશ પણ હોંકારો દેવા હાજર હતો એટલે મેહુલભાઈ ને બોલવાની ઓર ચાનક ચડી. હાથ-પગ ધોતા ધોતા તેમણે વાત આગળ ચલાવી…

“આ આગળ ના ચાર રસ્તા પર બોર્ડ લગાવી દેવું જોઈએ – – – એક્સિડન્ટ ઝોન… આ માળા હાળા ટ્રકવાળા… આગળ – પાછળ કાંઈ જોવાનું જ નંઇ ને! રાઈટ સાઇડ-રોન્ગ સાઈડ… શું ફરક પડે છે? ટ્રાફિક ના નિયમો એ વળી કઈ બલા? એવું તો કાંઇ અસ્તિત્વ મા જ નથી, બોલો! ”

મેહુલભાઈ એ નોટિસ કર્યું કે આજે હોંકારા ની ગેરહાજરી છે. બોલતાં બોલતાં જ તેઓ ડાઇનિંગ ટેબલ પર ગોઠવાયા. ગરમ રોટલી પિરસવા આવેલા શારદાબહેન નો ચહેરો તેમણે જોયો. પરંતુ રમેશ ની હાજરી ના કારણે કંઈ પણ પૂછવાનું ટાળ્યું. શારદાબહેન ના ધીમા ડૂસકાં હજુ સંપૂર્ણપણે શમ્યા નહોતા. હવે તેમણે રમેશ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું.

“ચાલ બેટા. ગરમ ગરમ રોટલી માં મજા આવશે. આમ પણ તારા આન્ટી ના હાથના ગરમ ગરમ ફુલકાં તો આખા ઈન્ડિયા માં વર્લ્ડ ફેમસ છે. ચાલ, જલસો પડી જશે. ”

રમેશ ને તો કોઈ પણ રીતે પૂરી વાત જાણવામાં રસ હતો એટલે એ પણ મેહુલભાઈ ને કંપની આપવા બેસી ગયો. આડીઅવળી વાતો સાથે જમવાનો કાર્યક્રમ ચાલુ હતો. પણ દરેક રોટલી સાથે દેખાતો પ્રેમસભર ચહેરો આજે મૂરઝાયેલો લાગતો હતો. બે રોટલી અને ત્રણ રોટલી… ચોથી રોટલી એ તેમણે શારદાબહેન નો હાથ પકડી લીધો. રમેશ ની હાજરી ને અવગણીને તેમણે પૂછી લીધું,

“શું થયું શારદુ? કેમ આજે ઉદાસ ઉદાસ છે? ”

શારદાબહેને કોઇ જવાબ ન આપ્યો. એક ધીમા ડૂસકાં સાથે હાથ છોડાવી ફરી રોટલી કરવા જતા રહ્યા. મેહુલભાઈ એ સૂચક નજરે રમેશ સામે જોયું. રમેશ ગંભીરતાથી માત્ર એક જ શબ્દ બોલ્યો…

“હિતેશ… ”

“હિતેશ… ”

રમેશ ના મોઢા માંથી નીકળેલા એક શબ્દ…. એક નામથી મેહુલભાઈ આખા હચમચી ગયા. તેમની આંખો તરલ થઈ ગઈ. હાથમાં પકડેલો કોળિયો પાછો થાળી મા મૂકી નેપકીનથી હાથ લૂંછી નાંખ્યા. સાથે સાથે હળવેકથી આંખો પણ લૂંછી લીધી. એક હળવો ખોંખારો ખાઇ ગળું સાફ કર્યું. રમેશ એકદમ બારિકાઈ થી આ બધી હિલચાલ નોંધતો રહ્યો. શારદાબહેન પાણી નો ગ્લાસ લઈ તેમની બાજુમાં આવી ઊભા રહ્યા. મેહુલભાઈ એ બીજો ખોંખારો ખાઇને શારદાબહેન સામે જોયું.

“શારદુ, આપણે નક્કી કર્યું હતું ને કે હિતેશ ને, હિતેશ ની યાદ ને ઊંડે… મનના ઊંડા ખૂણામાં ધરબી દઇશું. યાદ છે ને એ સમય… એ કપરો સમય… એ તકલીફ… દુઃખ… એ હતાશા… હેત્વી નો એ વલવલાટ… તારી પરિસ્થિતિ… ”

શારદાબહેન કશું બોલવા ગયા પરંતુ શબ્દો એ સાથ ન આપ્યો. મેહુલભાઈ ના અવાજ મા પણ ભીનાશ હતી. શારદાબહેન ના હાથમાંથી ગ્લાસ લઈ ટેબલ પર મૂક્યો. શારદાબહેન નો હાથ પોતાના હાથમાં લઈને મેહુલભાઈ ફરી બોલ્યા,

“આજે, આટલા વર્ષો પછી, કેમ? ખબર છે ને હેત્વી ને નોર્મલ થતાં કેટલો ટાઇમ લાગ્યો હતો… અને તું…. ડિપ્રેશન મા થી બહાર આવતા તને કેટલો ટાઈમ લાગ્યો હતો… અને મારી પરિસ્થિતિ ભૂલી ગઈ? ”

મેહુલભાઈ એ રીતે વાત કરતા હતા જાણે રમેશ ત્યા હાજર જ ન હોય. શારદાબહેને પણ ભાવુક થઈ બીજો હાથ મેહુલભાઈ ના હાથ પર મૂકી દીધો. બંનેના શબ્દો થીજી ગયા હતા અને આંસુ વહી રહ્યા હતા. થોડીક ક્ષણો એમજ પસાર થઈ ગઈ.. હવે એક ખોંખારો રમેશે ખાધો.

“એક્ચ્યુઅલી, અંકલ, આન્ટી નો એમા કોઈ વાંક નથી. મેં જ આન્ટી ને હિતેશ વિશે પૂછ્યું હતું. ”

મેહુલભાઈ ને અચાનક રમેશ ની હાજરી યાદ આવી. તેમણે રમેશ સામે જોયું. એ નજરમાં એટલા બધા પ્રશ્નો હતા કે રમેશ જીરવી ન શકયો. તેણે ઉતાવળે કહેવા માંડ્યું,

“અંકલ, મેં – અમે હિતેશ વિશે હેત્વી પાસેથી જ સાંભળ્યુ. ”

“અશક્ય… ”

મેહુલભાઈ તરત જ બોલી ઉઠ્યા…” હેત્વી ને તો હિતેશ યાદ જ નથી. હિતેશ ને… હિતેશ ની યાદ ને હેત્વી ના મગજમાંથી સંપૂર્ણપણે ભૂંસી નાંખી છે અમે. ત્યારપછી તો એની તબિયત ઠેકાણે આવી. નહિતર અમને તો ડર હતો કે હિતેશ ની સાથે સાથે ક્યાક હેત્વી ને પણ…”

“એક્ઝેક્ટલી અંકલ… અત્યારે પણ એવી જ સિચ્યુએશન છે. ”

“એટલે? તું કહેવા શું માંગે છે? જરાક સમજાય એવું બોલને.. ”

અને રમેશે અથ થી ઈતિ બધી જ વાત કરી. પ્રવાસ દરમિયાન બનેલ ઘટનાઓ વિશે … મીના તથા પ્રો. જે. કે. એમ. વિશે… ડૉ. મિસ્ત્રી વિશે… તથા તેમણે કરેલા હિપ્નોટીઝ્મ ના પ્રયોગ વિશે… મેહુલભાઈ એ બધું જ ખૂબ શાંતિ થી સાંભળ્યુ. રમેશે પોતાની વાત પૂરી કરી એટલે રમેશ ના હાથ પોતાના હાથમાં લઈને રૂંધાયેલા સ્વરે મેહુલભાઈ એટલું જ બોલ્યા,

“બેટા, મારે ડૉ. મિસ્ત્રી ને મળવું છે. અત્યારે જ… ”

“જી અંકલ. હું સમજી શકું છું. પણ અત્યારે મળવાનું શક્ય નથી. આપણે કાલે રાખીએ. આમ પણ આવતા રવિવારે હેત્વી સાથે જતા પહેલા એક વાર ડૉ. મિસ્ત્રી ને હિતેશ વિશે, હેત્વી ના ભૂતકાળ વિશે, હેત્વી ને પડેલી તકલીફ વિશે તથા ત્યારે કરેલા ઇલાજ વિશે બધીજ માહિતી આપવાની છે. તો આપણે કાલે જ જઈએ… હેત્વી કોલેજ જાય પછી… ”

આટલું કહી રમેશ અટક્યો. તેણે શારદાબહેનની સામે જોઈ ઉમેર્યું,

“આન્ટી, બસ એક રિક્વેસ્ટ છે. ”

શારદાબહેન પણ થોડા સ્વસ્થ થયા હતા. તેમણે માત્ર આંખો થી જ પૂછ્યું, “શું? ”

“હેત્વી આ બાબતે સંપૂર્ણપણે અંધારામાં છે. ડૉ. મિસ્ત્રી એ ખાસ કહ્યું હતું કે હેત્વી ની સાથે આ બાબતે કોઈ પણ પ્રકારની ચર્ચા કરવી નહી નહિતર વાત બગડી શકે છે. સો પ્લીઝ બી કેરફુલ. ”

શારદાબહેને ડોકી હલાવી ને સંમતિ આપી. રમેશ પણ ત્યાથી નીકળી ગયો.

“આન્ટી, બસ એક રિક્વેસ્ટ છે. હેત્વી આ બાબતે અંધારામાં છે. ડૉ. મિસ્ત્રી એ કહ્યું હતું કે હેત્વી સાથે આ બાબતે ચર્ચા કરવી નહીં, નહિતર તકલીફ થઈ જશે… ”

શારદાબહેન ને કહેલા પોતાના જ શબ્દો રમેશ ના કાન મા ગૂંજી રહ્યા. શારદાબહેન નુ રૂદન અને મેહુલભાઈ ની અસ્વસ્થતા તેની નજર સામે તરવરી રહ્યા હતા. તેના મગજમાં ધમધમાટ થતો હતો. અજાણતાજ તેના પગ ઘરથી વિરૂદ્ધ દિશા મા વળ્યા. વિચારમાં ને વિચાર મા તે આગળ ચાર રસ્તા પાસે આવેલી કોફીશોપમા ગયો. કોફીશોપમા અત્યારે ખાસ ભીડ નહોતી. રમેશ ને તેનું ફેવરિટ ટેબલ ખાલી મળી ગયું. તે રિલેક્સ થઈ ને ખુરશી પર બેઠો. થોડા ઢળતાં બેસી ચેરબેક પર માથું ટેકવી દીધું. થોડીક ક્ષણો પછી ટેબલ ઉપર કોફી નો મગ મૂકવાનો અવાજ આવ્યો. રમેશે હળવેકથી આંખો ખોલી તો સામે વેઇટર તેની ફેવરિટ કોફી સાથે એક માયાળુ સ્મિત લઈને હાજર હતો.

રમેશ ની આજ આદત હતી. જ્યારે પણ તે કોઈ વાતે મૂંઝાયેલો હોય ત્યારે અહીં જ આવી જતો. તેની ફેવરિટ કોફી ના એક એક ઘૂંટડે તેની મૂંઝવણ ઉકેલાય જતી. હવે તો અહીંના સ્ટાફ ને પણ ખબર પડી ગઈ હતી કે તેનો ઓર્ડર શું હશે… વગર કહે તેની કોફી હાજર થઈ જતી.

કોફી નો એક ઘૂંટ ભરી તેણે પોકેટમાંથી એક ડાયરી કાઢી. આ ડાયરીમાં તે હેત્વી ને લગતી બધી વિગતો લખતો. મેહુલભાઈ અને શારદાબહેન ની સાથે થયેલી વાતચીત ના અંશ લખવાનું શરૂ કર્યું. થોડી વાર પછી એક જોરદાર અવાજ આવ્યો. રમેશે કોફીશોપની ગ્લાસ – વોલ મા થી જોયુ તો બધા આગળ ક્રોસિંગ પાસે દોડી જતાં હતાં. કોઈ શોપમાં હાજર દરેક વ્યક્તિ નુ ધ્યાન એ તરફ જ હતું.

“આ તો રોજનું થયું. હવે તો એક્સિડન્ટ ઝોન જ ડિક્લેર કરવો જોઈએ. “. અંદરોઅંદર ચર્ચા ચાલી. કેટલાક વળી ઘટના સ્થળે દોડી ગયા હતાં તેમણે પાછા આવી આખો બનાવ કહ્યો…

“એ જ રોજ ની માથાકૂટ… ફુલસ્પીડ મા આવતી ટ્રકે એક્ટીવાને ઉડાડ્યુ. જોરદાર એક્સિડન્ટ થયો…. ટ્રિપલ સિટ મા જતા હતા…. વાંક પણ કોનો કાઢવો…. એક જણ બહુ સિરીયસ છે… 108 આવી ગઈ છે. ”

પછી તો મોઢા એટલી વાતો થવા માંડી. કોફીશોપની શાંતિ નુ સ્થાન ધીમા ઘોંઘાટે લઈ લીધું એટલે રમેશ ત્યાથી બહાર નીકળી ગયો. ઘરે જઈ તે ફરીથી ધાબળો ઓઢીને સૂઈ ગયો. તેને ખાતરી હતી કે હેત્વી કોલેજ થી છૂટીને પહેલા તેની ખબર પૂછવા આવશે, પછી જ ઘરે જશે.

“” “” “” “” ”
બીજા દિવસે પણ રમેશે માંદગી નુ બહાનું ચાલુ રાખ્યું. જેવી હેત્વી કોલેજ પહોંચી કે મીના નો ફોન આવી ગયો. તરતજ રમેશ હેત્વી ના ઘરે ગયો. મેહુલભાઈ અને શારદાબહેન તેની જ રાહ જોતા હતા.
ત્રણેય જણ ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘર તરફ રવાના થયા. રમેશે અનુભવ્યું કે સતત કંઈ ને કંઈ બોલતા રહેતા, અત્યંત વાચાળ એવા મેહુલભાઈ અત્યારે એકદમ ચૂપ હતા. શારદાબહેન ના ચહેરા ઉપર પણ ભાર લાગતો હતો. રમેશ ના બાઈકને અનુસરીને બધા ડૉ. મિસ્ત્રી ના ઘરે પહોંચ્યા. ડૉ. મિસ્ત્રી તેઓની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.

વૉર્મ વેલકમ બાદ ડૉ. મિસ્ત્રી એ મુદ્દા ની વાત શરૂ કરી. પ્રથમ તો હેત્વી ની હિપ્નોટાઈઝ્ડ પોઝિશન મા રેકોર્ડ કરેલ કેસેટ બધાએ ધ્યાનથી સાંભળી. ત્યારબાદ હેત્વી એ સ્વસંમોહન અંગે કરેલા ખુલાસા અંગે ડૉ. મિસ્ત્રી એ મેહુલભાઈ અને શારદાબહેન ને જણાવ્યું. હવે જાણકારી મેળવવાનો વારો ડૉ. મિસ્ત્રી નો હતો.

મેહુલભાઈ એ હિતેશ વિશે… બંને ભાઇ – બહેન વચ્ચે ના લાગણી ના તંતુ વિશે… હિતેશ ના એક્સિડન્ટ વિશે… હેત્વી ની તકલીફ વિશે… બધી જ વિગતે વાત કરી. થોડી વાર સુધી ડૉ. મિસ્ત્રી મેહુલભાઈ ની વાત પર મૂક વિચાર કરતા રહ્યા. પછી પૂછ્યું,

“હેત્વી ને તમે આ આઘાત મા થી બહાર કઈ રીતે કાઢી? ”

“હેત્વી ને તમે આ આઘાત માં થી બહાર કેવી રીતે કાઢી? ”

ડૉ. મિસ્ત્રી ના પ્રશ્ન થી શારદાબહેન ના ધીમા ડૂસકાં સ્હેજ મોટા થયા. અત્યાર સુધી વાતનો દોર મેહુલભાઈ ના હાથમાં જ હતો અને આગળ પણ શારદાબહેને મૌન રહેવાનું જ પસંદ કર્યું. મેહુલભાઈએ ભીની આંખે રૂમાલ ફેરવી સ્હેજ ખોંખારો ખાધો. કોરી થયેલી આંખ શૂન્ય માં તાકી રહી. ડૉ. મિસ્ત્રી મેહુલભાઈ ની બોડી લેંગ્વેજ ઝીણી નજરે જોઈ રહ્યા હતા.

“જુઓ મેહુલભાઈ, તમે માંડીને વિગતવાર વાત કરશો તો આપણે વધુ સારી રીતે હેત્વી ને મદદરૂપ થઈ શકીશું. ”

ડૉ. મિસ્ત્રી ની વાત સાંભળી મેહુલભાઈ એ હકાર મા માથું હલાવ્યું. હજી પણ તેમની દ્રષ્ટિ શૂન્યમાં જ તકાયેલી હતી. તેમના ચહેરા ઉપર વધુ ને વધુ પીડા ઉજાગર થતી હતી. અંતે તેમણે કહેવાનુ શરૂ કર્યું. એવું લાગતું હતું જાણે એ વીતી ગયેલો સમય તેમની સ્થિર દ્રષ્ટિ સમક્ષ ફરીથી વહેવા માંડ્યો…

“શારદા ના ભાભી- માયા નો સિમંત પ્રસંગ હતો. ખૂબ મોટાપાયે ઉજવણી રાખી હતી. હાઈવે ટચ પાર્ટીપ્લોટ માં ફંક્શન રાખ્યું’તું. બધું શાંતિ થી પાર પડી ગયું. મહેમાનોને વિદાય આપતાં આપતાં ઘણું મોડું થઈ ગયું હતું. અમુક મહેમાન બીજા દિવસે પણ રોકાવાના હતાં. ઘરમાં એટલા બધા વસ્તારી હતા કે… બે નાના ભૂલકાં રમતાં રમતાં ક્યારે મેઇનગેટ ની બહાર નીકળી ગયા તે ધ્યાન જ ન રહ્યું. વોચમેન પણ ટાંકણે જ જમવા બેઠો હતો. એટલે તેનુ ધ્યાન મેઇનગેટ ની બહાર જઈ રહેલા હિતેશ અને હેત્વી પર ન પડ્યું. દોઢ વર્ષ ની ઉંમરે પણ બંને બોલતા અને દોડતા થઇ ગયા હતા. ઘરમા ધમાલ હતી એટલે ભાઇ-બહેન ની જોડી રમવા માટે ઉપડી ગઈ ઘરની બહાર. થોડી વાર તો કોઈનું ધ્યાન ન ગયું, પણ પછી આખા બંગલામાં શોધાશોધ થઈ… બરાબર એજ સમયે હેત્વી ની જોરદાર ચીસ સંભળાઇ… એ ચીસ શમે એ પહેલાં બ્રેક ની કાન ફાડી નાંખતી ચિચિયારી સંભળાઇ… બધા દોડી ને બહાર આવ્યા. હું દરવાજા પાસે જ હતો. સૌથી પહેલાં હું બહાર પહોંચ્યો… જોઉં છું કે મારો… મારો હિતેશ… ”

મેહુલભાઈ એ રોકી રાખેલો આંસુ નો બંધ તૂટી ગયો. તે વાક્ય પૂરું ન કરી શક્યા, બંને હથેળીમાં મોં છુપાવી ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી પડ્યા. રમેશ મેહુલભાઈ નો વાંસો પસવારવા લાગ્યો. ડૉ. મિસ્ત્રી એ પાણીનો ગ્લાસ ધર્યો. એક ઘૂંટ પાણી પી ને મેહુલભાઈ થોડા સ્વસ્થ થયા. નાનકડા વિરામ બાદ તેમણે વાત આગળ વધારી.

“મેં હિતેશ ને હવામાં ફંગોળાયેલો જોયો. કંઈ પણ વિચાર્યા વગર મેં સીધી દોટ મુકી, પણ કાયમ નાનુ પડતું પાર્કિંગ તે દિવસે બહુ મોટું પડ્યું. મોટી મોટી ફર્લાંગ ભરતો છેક સુધી પહોંચી ગયો પણ જરાક માટે ચૂક્યો… મારા લંબાવેલા હાથની બાજુમાંથી હિતેશ નીચે પટકાયો… મેં તરતજ તેને તેડી લીધો. આખો લોહીલુહાણ… તેની બંધ આંખો જોઇને મારૂં મગજ પણ બંધ થઈ ગયું. કશું સમજાતું નહોતું કે શું કરૂં? બસ હિતેશ ને બથમાં લઈને રસ્તા વચ્ચે જ બેસી પડ્યો… મારો સાળો – કલ્પેશ ગાડી લઈને આવ્યો… તાબડતોબ અમે હોસ્પિટલમાં પહોંચી ગયા… એક્સિડન્ટ થયાની પંદરમી મિનિટે ટ્રીટમેન્ટ ચાલુ થઈ ગઈ હતી. ડૉક્ટરો ની ફોજ હિતેશ માટે મૃત્યુ સામે લડી રહી હતી. એ આખી રાત અને બીજો આખો દિવસ… એક એક સેકન્ડ મણ મણના ભાર સાથે વિતતી હતી. ઘમસાણ યુદ્ધ ચાલતું હતું – જીવન અને મૃત્યુ વચ્ચે…. કઇ ઘડી નિર્ણાયક બને… ક્યારે મૃત્યુ ને મા’ત મળે…. આવી, નિર્ણાયક ઘડી આવી… બીજી રાત્રે… બરાબર ત્રણના ટકોરે…. હિતેશ લડતા લડતા થાકી ગયો..અને ડોક્ટરો હારી ગયા… ”

કારમો ભૂતકાળ મેહુલભાઈ ને ભીંસતો રહ્યો. મેહુલભાઈ ને પરસેવે રેબઝેબ થતાં જોઇ ડૉ. મિસ્ત્રી એ વચ્ચે વિરામ લીધો. પંખાની સ્પીડ વધારીને તેમણે ફરી મેહુલભાઈ ને પાણી ઓફર કર્યું. રસોડા સામે જોઈ ચા-નાશ્તા માટે ઇશારો કર્યો. હવે તેમણે અત્યાર સુધી મૂક રહેલા શારદાબહેન પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું.

“શારદાબેન, હિતેશ અને હેત્વી બંને સાથે બહાર રમતા હતા. એક્સિડન્ટનાં સમયે હેત્વી એ ચીસ પણ પાડી. ત્યારબાદ ની બધી વિગતો માત્ર હિતેશ વિશે મળી. હું માનું છું કે જ્યારે મેહુલભાઈ હિતેશ ને સાચવવામાં વ્યસ્ત હતા, ત્યારે તમે હેત્વી ને સાચવવામાં વ્યસ્ત હશો. હવે હેત્વી ની પરિસ્થિતિ વિશે તમે વિગતે જણાવો.”

Subscribe for our new stories / Poem

અમિષા શાહ

Add comment


Send Story

If you have a beautiful story then send us
story on this mail navalkatha@navalkatha.com