Navalkatha - Read Stories, Poems And News

ત્રણ ના ટકોરે – ૭

“ગુડ મોર્નીંગ સાહેબ. આઇ હોપ કે તમને બૌ રાહ નંઈ જોવી પડી હોય! ”

“આવો… આવો… મેહુલભાઈ. એકદમ રાઇટ ટાઈમે આવ્યા છો. બિલ્કુલ રાહ નથી જોવી પડી. હુ પણ અત્યારે જ જોગિંગ કરી ને આવ્યો. ઇન્ફેક્ટ, રાહ તો તમારે જોવી પડશે, બસ પાંચ મિનિટ. હું જસ્ટ ફ્રેશ થઈ ને આવું. ”

મેહુલભાઈ સોફા માં બેઠા. સમય પસાર કરવા તેમણે ન્યૂઝ પેપર હાથ મા લીધું. હેડલાઇન વાંચી એટલી વારમાં ડૉ. મિસ્ત્રી આવી ગયા.

“આજે એકલાં એકલાં! શારદાબહેન સાથે ન આવ્યા? ”

જવાબ મા મેહુલભાઈ એ એક મ્લાન સ્મિત કર્યું અને બોલ્યા…

“એ તો સવારનો વ્હેલો ટાઇમ છે ને એટલે… ”

આટલું કહી મેહુલભાઈ એ ખિસ્સામાંથી એક સફેદ પરબિડીયું કાઢીને ટિપોય પર મૂક્યું. ડૉ. મિસ્ત્રી એ પ્રશ્નાર્થ નજરે પહેલા પરબિડીયા સામે અને પછી મેહુલભાઈ સામે જોયું. મેહુલભાઈ ની આંખમાં ભિનાશ તરવરતી હતી. હળવો ખોંખારો ખાઈને મેહુલભાઈ બોલ્યા,

“તમારી વાત સો ટકા સાચી છે, સાહેબ. સમય ની કિંમત સમજવી જોઈએ. પણ શું કરું? આ વાત જ એટલી સેંસિટીવ છે કે… જાત પર કાબૂ નથી રહેતો. આટલા વર્ષો વીતી ગયા છતાં હજી જખમ લીલા છે. આ… આ પીડાનું એવું વટવૃક્ષ છે કે જે જમીન ની નીચે જ વિસ્તર્યુ છે. ઉપરની સપાટી પર તેની કોઈ હયાતી નથી, અને છતાં અમારા જીવનની એક કડવી વાસ્તવિકતા છે… ”

આંસુ લૂંછીને એક હળવા સ્મિત સાથે ફરી બોલ્યા,

“આજ તકલીફ છે. વારેઘડીએ…. એટલે જ બધી હકીકત અને તમારા પ્રશ્નો ના જવાબ મેં આ પરબિડીયામા બિડી દીધા છે. મને લખતા બવ વાર લાગી, પણ કદાચ તમને વાંચતા એટલી વાર નંઈ લાગે! આ લખવા માટે થઈને હું ફરીથી એ કાતિલ ક્ષણો જીવી ગયો. બધું જ વિગતે લખ્યું છે. છતાં તમારે વધુ કોઈ પણ જાણકારી જોઇતી હોય તો મારો મોબાઈલ નંબર પણ સાથે લખેલો જ છે. હું હવે રજા લઈશ. ”

“અરે! અરે! પણ મેહુલભાઈ, ચા-પાણી તો… ”

અત્યાર સુધી શાંતિ થી મેહુલભાઈ ને સાંભળી રહેલા ડૉ. મિસ્ત્રી એ એમના અચાનક જવાની વાત સાંભળીને વિવેક કર્યો. મનોમન વીચારી રહ્યા કે પોતાની સમય સાચવવા બાબત ની નાની એવી ટકોર મેહુલભાઈ ના મન પર કેટલી ઊંડી અસર કરી ગઈ!

ડૉ. મિસ્ત્રી સામે વિવેકપૂર્વક બે હાથ જોડીને, આંખો મા આભાર ની લાગણી સાથે મેહુલભાઈ એ નકારમા માથું હલાવ્યું અને ત્યાથી નીકળી ગયા.

ત્યાથી નીકળી ને મેહુલભાઈ પાછા ઘરે પહોંચ્યા ત્યારે તેમના આશ્ચર્ય વચ્ચે હેત્વી ઘરે હતી.

“અરે શારદું, આ મારી ચકલી અત્યારે ઘરે કેમ? કોલેજ નથી ગઈ કે શું? ”

હેત્વી ના ગાલે ટપલી મારતાં મેહુલભાઈ એ પૂછ્યું,

“સવારે ટ્યુશન તો ગઈ’તી ને… ”

“હા પપ્પા, ગઇ’તી ને. ત્યાંજ ખબર પડી કે કોલેજમાં રજા પડી છે. ”

“રજા! કેમ, આજે વળી શું છે? ”

“એ તો કાલે પેલુ વાંદરાનુ બચ્ચુ ટાંકી મા પડી ગયુ હતું ને, ત્યારે ધ્યાનમાં આવ્યું કે આખી ટાંકી સાવ ખસ્તા હાલતમાં છે. ગમે ત્યારે ટાંકી ની દિવાલ ધસી પડે એવું છે. આ તો ભલું થજો ટોટલ ક્લીન વાળાનું, કે સમયસર જાણ કરી. આજે તાબડતોબ રીપેરીંગ કરવાનું છે. એટલે કોલેજ મા રજા ડિકલેર કરી છે. ઇવન, આખી કોલેજ નું ચેકીંગ કરવાનું નક્કી થયું છે એટલે હમણાં તો રજા. હવે સીધું સોમવારે જવાનુ. ત્યા સુધી જલસો જ જલસો… ”

હેત્વી ની વાત સાંભળીને મેહુલભાઈ હસીને બોલ્યા,

“ભલું થાય ઇ બાળવાનરનું કે એને કારણે તમે બધા વિદ્યાર્થીઓ અને તમારી કોલેજ – બધાને બચાવી લીધા. વિચાર જોંઉ, કોઈ દુર્ઘટના સર્જાઈ હોત તો? ”

“યુ આર રાઇટ, બાપુ… આ વર્ષ નો હીરો ઓફ ધ કોલેજ તો એ મંકીબોય જ. આઇડિયા… આ રજામાં એ મંકીબોય પર એક મસ્ત આર્ટિકલ લખી ને તૈયાર કરું, અને સોમવારે કોલેજ ના મેગેઝીન માટે સબમિટ કરી દઇશ. કેવો લાગ્યો આઈડિયા? ”

“એય આઇડિયા… જા પપ્પા માટે ચા મૂક. રજા છે તો કાંઈક તો ફાયદો થવો જોઈએ ને…. મને. ”

અને બધા હસી પડ્યા. હેત્વી રસોડામાં ગઇ અને શારદાબહેન તથા મેહુલભાઈ બાલ્કની માં હિંડોળે બેઠા. પગની હળવી ઠેસ સાથે હિંચકો હાલ્યો. એ સાથે જ શારદાબહેને ઉચાટભરી નજરે મેહુલભાઈ સામે જોયું. મેહુલભાઈ એ પણ માત્ર પાંપણ ફરકાવી તેમને ધરપત આપી.

” “” “” “” “” “” “” “” “” “” “” “” “” “” “” “” ”
ડૉ. મિસ્ત્રી મેહુલભાઈ ને જતા જોઈ રહ્યા. તેમણે પરબિડીયુ હાથ માં લીધું. જ્યાં ખોલી ને પેપર બહાર કાઢ્યા, ન કાઢ્યા ત્યાં તેમનો ફોન રણક્યો. ફરી પેપર અંદર મૂકી તેમણે કોલ રિસિવ કર્યો. તેમના ક્લીનીક પરથી કોલ હતો. ઇમરજન્સી સ્યુસાઇડ કેસ હતો. પેશન્ટ ને સખત ડિપ્રેશન હતુ અને સ્યુસાઇડ ની નાકામ કોશિશ કરી હતી. પ્રાથમિક સારવાર બાદ ડૉ. મિસ્ત્રી ના ક્લીનીક પર લાવ્યા હતા. પેશન્ટ વોઝ આઉટ ઓફ કંટ્રોલ, એટલે ડૉ. મિસ્ત્રી તાબડતોબ ક્લીનીક માટે રવાના થઈ ગયા. પેલું પરબિડીયુ પણ તેમણે સાથે લઈ લીધુ કે જેથી સમય મળ્યે તરતજ વાંચી શકાય.
ડૉ. મિસ્ત્રી તાબડતોબ ક્લીનીક પહોંચ્યા. જઇને જોયું તો ખરેખર સિચ્યુએશન આઉટ ઓફ કંટ્રોલ હતી. પેશન્ટ ને જ્યારે લાવ્યા ત્યારે ઘેન નુ ઇંજેક્શન આપેલ હતુ. હવે ઘેનની અસર ઉતરી ગઈ હતી અને પેશન્ટ ના તોફાન વધી ગયા હતા. સ્યુસાઇડ નો એટેક એટલો સ્ટ્રૉંગ હતો કે… છેવટે બેડ પર સૂવડાવી હાથ – પગ બાંધી દીધા.

જે રૂમમાં પેશન્ટ ને રાખેલ, તે તદ્દન ખાલી હતો. માત્ર એક બેડ અને ફરતે ખાલી જગ્યા. હા, દિવાલો તથા છતમાં હિડન કેમેરા, હાઇ ક્વોલિટી સ્પિકર તથા પ્રોજેક્ટર રાખેલા હતા. આખો રૂમ સફેદ હતો. છત, દિવાલો, ફ્લોરિંગ, બેડ, બેડશીટ… બધું જ. એનું પણ ખાસ કારણ હતું – પ્રોજેક્ટર્સ. ડૉ. મિસ્ત્રી ની ખાસિયત હતી કે ડિપ્રેશન ના પેશન્ટ ને ડિપ્રેશન મા થી બહાર લાવવા તેઓ ઓડિયો વિઝ્યુઅલ ટેક્નોલોજી નો ઉપયોગ કરતાં. દર્દી ના ભૂતકાળ ની બધી સારી અને મીઠી યાદગીરી ભેગી કરતા. તથા સમયે સમયે દર્દી ના મિજાજ ને અનુરૂપ યોગ્ય સમયગાળા ને પ્રોજેક્ટર દ્વારા દર્દી સમક્ષ પ્રસ્તુત કરતાં. તેમનો આટલા વર્ષો નો અનુભવ કહેતો હતો કે પેશન્ટ માનસિક રીતે ગમે એટલો ભાંગી પડ્યો હોય, પોતાની જ જિંદગી ની સુંદર પળો ને ફરી નજર સામે જુએ, અનુભવે… તો ચોક્કસ રીલેક્ષ થાય જ છે.

આ જ ફોર્મ્યુલા તેમણે આજે પણ અપનાવી. જ્યાં નજર પડે ત્યાં દ્રશ્યમાન પોતાના સુખની… આનંદ ની પળો વચ્ચે મગજ નુ તોફાન શમી ગયું. ધીમે ધીમે ઉકળાટ ની જગ્યા આંસુ એ લઈ લીધી.

પોતાની ચેમ્બરમાં સી સી ટીવી પર આ દ્રશ્ય જોઈને ડો. મિસ્ત્રી ના ચહેરા પર હળવું સ્મિત ફરકી ગયું. બસ, હવે પરિસ્થિતિ કંટ્રોલ માં હતી. હવે રાહ હતી માત્ર પેશન્ટ ના શાંત પડવાની…

ડૉ. મિસ્ત્રી એ ઇન્ટરકોમ પર એક કોફી મંગાવી અને પોકેટમાંથી એ સફેદ પરબિડીયું બહાર કાઢ્યું. જે રીતે મેહુલભાઈ તેમને એ પરબિડીયું આપી ગયા હતા, તેમની ઉત્કંઠા ચરમસીમાએ હતી. પરંતુ આ ઇમરજન્સી ના કારણે તેમને પોતાની જાત પર અંકુશ રાખવાની ફરજ પડી હતી. પરંતુ, હવે પેશન્ટ પોતાની જાતે રડીને હળવું ન થાય, ત્યાં સુધી તેમની પાસે હેત્વી ની હિસ્ટ્રી વાંચવાનો પૂરતો ટાઈમ હતો.

ગરમ ગરમ કોફી ની નાની નાની ચૂસકીઓ લેતા લેતા ડૉ. મિસ્ત્રી એ સુવાચ્ય અક્ષરે લખેલા કાગળ વાંચવાનું ચાલુ કર્યું.

“સૌ પ્રથમ તો તમારો આભાર સાહેબ, કે તમે મારી હેત્વી માટે આટલી કાળજી રાખો છો અને એની મદદ કરવા માટે આટલા આતુર છો. હવે, હિતેશ ના અવસાન પછીની પરિસ્થિતિ નીચે વિગતે દર્શાવું છું.

હિતેશ ના મૃત્યુ પછી શારદા એકદમ ડિપ્રેશન મા આવી ગઈ હતી. તદ્દન સૂનમૂન. ન કાંઈ બોલે કે ન ચાલે. બસ, એક જગ્યાએ બેઠી બેઠી શૂન્યમાં તાક્યા કરે. તો ક્યારેક વળી હેત્વી ને વળગી ને ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી પડે. એને સંભાળવું અઘરું થતું જતું હતું.

બીજી બાજુ હેત્વી…. એ નાસમજ, નાનકડી છોકરી… જે મૃત્યુ ના મુખમાંથી પાછી આવી હતી, જે હજુ પણ એ પીડા માં થી બહાર નહોતી આવી, તે સતત પોતાના સહોદર ને શોધતી ફરતી. નંઈ ખાવું… નંઈ પીવું… નંઈ હસવું… નંઈ રમવું… બસ હિતેશ નુ ઢીંગલું બથમાં લઈને આખો દિવસ હિતેશ ને ગોત્યા કરે. ન મળે એટલે ભેંકડો તાણીને રડે. રડતાં રડતાં થાકે એટલે જ્યા હોય ત્યાં સૂઈ જાય.

બંને ને સંતાકૂકડી રમવાનો ગાંડો શોખ. ઘરમાં છુપાવા માટે ભલભલી જગ્યા ગોતી રાખેલી. સ્ટોર રૂમ, બાલ્કની, બધા દરવાજાઓ પાછળ, કબાટ પાસેના ખાંચા…. આપણે વિચારી પણ ન શકીએ એવી એવી જગ્યાએ છુપાય. આ તો સાહેબ, હેત્વી ને ગોતતા ગોતતા બધી જગ્યા ની મને ખબર પડી. શારદાને ખબર હોય, પણ ત્યારે તો એ પોતે જ…

ખરખરો કરવાવાળા નો પણ તૂટો નહોતો. સમાજ ની રીત નિભાવવા માટે આવનારા બધા અજાણતાજ રૂઝાયેલા જખમ ખોતરી જતાં. બળતામાં ઘી હોમી જતા. પછી તો મોઢે ચડીને બધાને ના પાડવી પડતી. કેટલાંય ને તો બારણેથી જ વળાવી દીધા. છતાં કોઈ ને કોઈ રીતે…

ડૉક્ટર ની ટ્રીટમેન્ટ ચાલુ હતી, પરંતુ શારદા અને હેત્વી ની તબિયત મા કોઇ સુધારો થયો નહીં. છેવટે ડૉક્ટર ની સલાહ થી મેં એક અઘરો નિર્ણય લીધો… બૌ જ અઘરો… મેં હિતેશ ને મિટાવી દીધો…. કાયમને માટે… જડમૂળ થી…”

ડૉ. મિસ્ત્રી એ અનુભવ્યું કે આ બધું લખતી વખતે મેહુલભાઈ એ કેટલી પીડા વેઠી હશે… આખા પેપર પર આંસુના ટીપાં થી ઠેર ઠેર સ્યાહી થોડે ઘણે અંશે ફેલાઈ ગઈ હતી. છતાં આરામથી બધું જ વાંચી શકાતું હતું.

વાંચતાં વાંચતાં ડૉ. મિસ્ત્રી નુ ધ્યાન સી સી ટીવી ની સ્ક્રીન પર ગયું. મિસિસ ખન્ના… કે જે બેડ પર બંધાયેલી હાલતમાં હતા, તે હવે રડી રડી ને શાંત થઈ ગયા હતા. જેમ જેમ તેમના છુટવા માટે ના ઉધામા ઓછા થતાં ગયા તેમ તેમ બેડ ના ઓટોમેટિક કફ્સ ઢીલા પડતા ગયા. હવે જ્યારે મિસિસ ખન્ના શાંત હતા, તો તેમના કફ્સ પણ ઘણા ઢીલા પડી ગયા હતા. મિસિસ ખન્ના આરામથી પોતાના હાથ પગ હલાવી શકે અને જરૂર પડે સૂતેલા માં થી બેસી શકે એટલા કમ્ફર્ટ ઝોન માં હતા. હવે ડૉ. મિસ્ત્રી એ પોતાનું સંપૂર્ણ ધ્યાન મિસિસ ખન્ના પર કેન્દ્રિત કર્યું.

ડૉ. મિસ્ત્રી નું સંપૂર્ણ ધ્યાન મિસિસ ખન્ના પર કેન્દ્રિત હતું. સી સી ટીવી ની સ્ક્રીન પર તેમણે જોયું કે મિસિસ ખન્ના હવે તદ્દન શાંત અને નિરૂપદ્રવી થઈ ગયા છે. એટલે ફરી પેપર પરબિડીયામાં મૂકીને પોતાની કેબીનમાંથી બહાર નીકળ્યા. તેઓ ને જોઇને નર્સ પણ સાબદી થઈ ગઈ. ડૉ. મિસ્ત્રી સીધા વ્હાઇટ રૂમમાં મિસિસ ખન્ના પાસે ગયા. નર્સ પણ બધા સાધનો સાથે હાજર થઈ ગઈ. ડૉ. મિસ્ત્રી એ જોયું કે રડવાના થાકને કારણે મિસિસ ખન્ના બેહોશ થઈ ગયા છે. પહેલાં આત્મહત્યા ની નાકામ કોશિશ, પછી બીજાની પકડમાંથી છૂટવાના ઉધામા, બેડ પર થી છૂટવા માટેના ધમપછાડા અને છેલ્લે હૈયાફાટ રૂદન…. એક માણસ ને માનસિક રીતે થકવાડવા માટે પૂરતું છે.

ડૉ. મિસ્ત્રી એ વારાફરતી બંને આંખો ના પોપચા ખોલી ને ચેક કર્યા. બેહોશી મા પણ સ્ટ્રેસ જણાતો હતો. ત્યારબાદ નર્સે બી.પી. ચેક કર્યું. હજુ પણ બી.પી. થોડું હાઈ હતું જે મન ની બેચેની દર્શાવતું હતું. ડૉ. મિસ્ત્રી એ એક ઇંજેક્શન આપી નર્સ ને જરૂરી સૂચના આપી અને ફરી પોતાની કેબીન મા આવ્યા. પેલુ સફેદ એન્વેલપ આજે તેમને શાંતિ લેવા દે તેમ નહોતું. ચેર પર બેસતી વખતે ધ્યાન ગયું કે કોફી નો મગ હજુ અડધો ભર્યો છે અને હોટ કોફી હવે કોલ્ડ કોફી બની ગઈ છે. હળવા સ્મિત સાથે તેમણે કોલ્ડ કોફી નો એક ઘૂંટ ભર્યો અને આગળ વાંચવાનું ચાલુ કર્યું.

“હિતેશ ને મિટાવી દીધો… કાયમને માટે…. જડમૂળ થી… મારો પરિવાર ખૂબ નાનો છે. હા, શારદાનુ પિયરપક્ષ ખૂબ વિશાળ છે.એ કપરાં દિવસો મા એમનો ઘણો સપોર્ટ મળ્યો હતો. બંને મા – દિકરી ની પરિસ્થિતિ જોઇ ડોક્ટરે સંજોગો, પરિસ્થિતિ, વાતાવરણ…. બધું જ બદલી નાંખવાનું કહ્યું.

મેં તાબડતોબ નવુ ઘર ભાડે લીધું. એકજ દિવસમાં બધો સામાન ફેરવ્યો… એકલા હાથે…. જેમાં હિતેશ ની કોઈ વસ્તુ, કોઈ ફોટો કે કોઈ યાદગીરી પણ નહોતી…. આખું એક અઠવાડિયુ થયુ’તુ ઘર ગોતવામા. હજુ તો બારમા – તેરમા ની વિધિ પણ બાકી હતી. તમે માનશો સાહેબ, બધી વિધિ પણ મેં એકલાએ જ કરી’ તી. શારદા તો હોંશમાં જ નહોતી. એના ભાઇના ઘરે પણ રાખી શકાય એમ નહોતી. ત્યા જતાં જ એની હાલત વધારે ગંભીર થઈ જતી.

જ્યારે નવા ઘરની શોધમાં હતો, એટલા દિવસ ડોક્ટરે એક પ્રયોગ કર્યો. હેત્વી ને હિતેશ ના કપડાં પહેરાવી રાખતાં. બંને ના ચહેરા, અવાજ, શારીરિક બાંધો બધું જ એક સરખું હતું. બંને જણ કપડાં બદલી લે તો કોઈ પણ વ્યક્તિ ઓળખવામાં થાપ ખાઇ જાય. આ જ વાત નો ફાયદો ડોક્ટરે ઉઠાવ્યો. થોડા સમય માટે હેત્વી ને હિતેશ બનાવી દીધી.

હવે, હિતેશ ને નજર સામે જોઈ ને શારદા ની તબિયત મા સુધારો થયો. બીજી બાજુ, હેત્વી ને તો બે જ કામ હતા…. હિતેશ ને ગોતવો અને રડવું. એ સિવાય એને બીજી કોઇ સુધ જ ક્યાં હતી! નવા ઘરમાં રહેવા ગયા ત્યારે શારદા થોડી સ્ટેબલ થઈ ગઈ હતી. હવે વારો હતો હેત્વી ની સારવાર નો…

શારદા પર ડિપ્રેશન ની અસર ઓછી થઈ એટલે હેત્વી ની સારવારમાં એનો પણ સાથ મળ્યો. તદ્દન નવા વાતાવરણ મા હેત્વી ધીરે ધીરે સેટ થવા માંડી. હવે રચાતી નવી ઓળખાણો માટે હેત્વી અમારી એકમાત્ર પુત્રી છે. હિતેશ ને કોઈ ઓળખતું નથી એટલે હેત્વી સામે એનો કોઇ ઉલ્લેખ નથી. જૂના બધાં જ સગા વ્હાલાને બે હાથ અને ત્રીજું માથું નમાવી વિનંતી કરી કે શારદા, અને ખાસ કરીને હેત્વી સામે હિતેશ ને યાદ ન કરે. મારા સદ્નસીબે બધા એટલા સમજદાર મળ્યા કે મારી વિનંતી માન્ય રાખી ને મને પૂરેપૂરો સહકાર આપ્યો. હા, કેટલાક એવા ચોવટીયા પણ હતા જે હમદર્દી ના નામે ચંચૂપાત કરી જતાં, એમની સાથે મેં સંબંધો પૂરા કરી દીધા…

બૌ અઘરો હતો સાહેબ, એ સમયગાળો…. પણ દિવસ પસાર થતા ગયા એમ પરિસ્થિતિ થાળે પડતી ગઈ. છતાં હજુ એક મુશ્કેલી હતી… ”

ઠક્… ઠક્…. દરવાજો નોક થવાનો અવાજ સાંભળીને ડૉ. મિસ્ત્રી એ સ્હેજ ડોકી નમાવી પેપર ની સાઇડમાંથી સામે જોયું. નર્સ અંદર આવવાની પરમિશન માંગતી ઊભી હતી. ડૉ. મિસ્ત્રી ની આખા સ્ટાફ ને કડક સૂચના હતી કે જ્યા સુધી અંદર આવવાની પરવાનગી ન મળે ત્યાં સુધી કેબિન નો દરવાજો ક્રોસ કરી ને કોઇએ અંદર આવવું નહીં. તેમના પ્રોફેશન નો પ્રથમ તેમજ અત્યંત મહત્વનો નિયમ એટલે ગુપ્તતા. દરેક પેશન્ટ ની તકલીફ, દરેક ની કહાની જુદી હોય છે. અને પેશન્ટ તરફથી સહકાર ત્યારે જ મળે જ્યારે સંપૂર્ણ ગુપ્તતા ની ખાતરી મળે. આ બાબત મા ડૉ. મિસ્ત્રી પૂરી તકેદારી રાખતા. એટલે જ સ્ટાફ ને પણ માત્ર અને માત્ર તેઓની જરૂર પૂરતી માહિતી જ આપતા.

નર્સ સામે ડૉ. મિસ્ત્રી એ પ્રશ્નાર્થ દ્રશ્ટિ થી જોયુ તો નર્સે માત્ર સી સી ટીવી સામે ઇશારો કર્યો અને આગળ ના આદેશ માટે રાહ જોતી ઊભી રહી.

Subscribe for our new stories / Poem

અમિષા શાહ

Add comment


Send Story

If you have a beautiful story then send us
story on this mail navalkatha@navalkatha.com