Navalkatha - Read Stories, Poems And News

બે કલાક પ્રેમ ના

“ એ સ્વીટી મેડમ તને અંદર બોલાવે છે. “

ડેઝી એ સ્વીટી ને જરા હાથ અડાળી ને કહયું. એટલામાં જ શબનમ આવીને બોલી .

“ રહેવા દે હજું એનાં પ્રેમ નાં બે કલાક પુરાં નથી થયાં. હજું પણ પાંચ મિનીટ બાકી છે.”

“ એટલે?”

ડેઝી એ આશ્ચર્ય થી પુછ્યુ.

“ અરે ..! તું નવી છે .તને સ્ટોરી ની કંઈ ખબર જ નથી.બહું લાંબી સ્ટોરી છે. “

એટલામાં જ સ્વીટી બોલી

“ હજુપણ પાંચ મિનિટ બાકી છે. મેડમ ને કે પછી આવું.“

સ્વીટી બહારનાં ઓટલે બેસીને સાજ શ્રૃંગાર કરી રહી હતી. હોઠ ઉપર બરાબર ઘાટી લિપસ્ટીક ઘસ્યાં પછી બે હોઠ ભીળી ને બરાબર લિપસ્ટીક ને મસળી. અને હાથમાં પકડેલા અરીસામાં પોતાની જાત ને એક તસતસતું ચુંબન આપીને એ તરતજ ઉભી થઇ અંદર ના મુખ્ય ઓરડાં મા પ્રવેશી ગઈ. સામે સોફા પરજ રંભા મેડમ ફુલફટાક થઇ ને બેઠાં હતાં. છેતાલીસ વર્ષ ની ઉંમરે પણ મજબુત એકવડીયું શરીર. દેખાવે ખાસ રૂપાળાં નહી પણ શરીર ના ઘાટઘુટ આકર્ષક હતાં. સ્વીટી ના રુમ માં દાખલ થતાંજ એણે આંખથી ઇશારો કર્યો અને કહ્યું.

“ જમણી તરફ પહેલો રુમ”

સ્વીટી એક પણ શબ્દ બોલ્યાં વગર સીધી જ એ રૂમ માં અંદર જતી રહી. જયાં એક આધેડ વયનો અદોદરો માણસ પહેલાંથી પલંગ પર બેઠેલો હતો. સ્વીટી હજું બારણું બંધ કરે એ પહેલાંજ એ માણસ દસ દિવસ થી ભુખ્યો વરુ હરણ ના બચ્ચા પર તુટી પડે એમ ઝડપભેર તરાપ મારી ને સ્વીટી ના શરીરે બાજી પડયો. એણે સ્વીટી ની ડોક પર છાતી પર એના હાથ પર ચુંમવાનું બટકા ભરવાનું શરું કરી દીધું. સ્વીટી એમજ ઉભી હતી. કારણ કે આ એનું કામ હતું. એણે ધડાધડ સ્વીટી ના કપડાં ખેંચી ને એના શરીર થી અળગાં કરી દીધાં. એનાં નગ્ન શરીર ને પલંગ પર પછાડીને પોતાનું ભારે શરીર એનાં પર નાંખી દીધું. કલાક સુધી એણે પોતાની મરજી મુજબ સ્વીટી ને ચૂંથી. પણ સ્વીટી ચુપચાપ પડી હતી. દર્દ કે શારીરીક પીળાં ને દર્શાવવાની એને છૂટ ન હતી. કારણ કે પોતાનું શરીર એ વ્યાપાર નું સાધન હતું. એ વહેંચી એ પોતાનું પેટ ભરતી. કસ્ટમર રાજી રહે. એને સંતોષ મળે તો રાજપાના પૈસા પણ વધું મળતાં.

પાતળી સુડોળ કાયા. મીણનાં પુતળા જેવી સુંવાળી શ્ર્વેતરંગ ચામડી. ઘાટીલી કમર અણિયાળી ભ્રમરો. ગુલાબી પરવાળા જેવાં હોઠ. કમર સુધી લાંબા રેશમી વાળ. અને આંખ મળતાંજ સોંસરવી અંતરમાં ઉતરી જાય એવી તીખી તેજ નજર. એ કોઈ સામાન્ય સ્ત્રી હોય તોપણ ભલભલાં પુરૂષો પલળી જાય. અને સ્વીટી નું તો કામ જ એમને રીઝવવાનું હતું. તો પછી હાથ માં આવેલો ખજાનો કયો પુરુષ મુકે?. આવનાર લગભગ ગ્રાહકો પહેલાં સ્વીટી નું પુછતાં. વળી સ્વીટી કોઈ નખરાં કરતી નહી અને ગ્રાહકો ને કોઈ કંપ્લેઇન પણ ન રહેતી. પણ સ્વીટી ની અમુક શરતો હતી. જે દરેક ને માન્ય રાખવી પડતી. એની પહેલી શર્ત હતી કે કોઈ પણ પુરુષને એનાં ચહેરા કે એના હોઠ ને અડવાની મનાઇ હતી. બીજી શર્ત હતી કે બે કલાક ના સમય માં એ એકજ વખત સંભોગ કરવા દેતી. ત્રીજી શર્ત હતી કે આવનાર પુરુષના અંગો સ્વચ્છ હોવા જોઇ અને સેફસેકસ માટે થઇને જરુરી પુરતાં પ્રોટેક્શન હોવા જોઈએ. બાકી એ કોઈ જાતનાં નખરાં કરતી નહી. એક કસ્ટમર ના ગયાં પછી એ અડધી કલાક નો બ્રેક લેતી. સ્વીટી ની કમાણી તગડી હોવાથી રંભા પણ એને કયારેય ટોકતી નહી.

સ્વીટી રાજસ્થાન થી આવેલી. મુળ નાગપુર ની ખુબ ગરીબી માં ઉછરેલી. નાની હતી ત્યારે મા સાથે ઘરકામ કરવાં જતી. અને અઢાર વર્ષની થતાં જ એને પૈસા લઇ ને પરણાવી દેવા માં આવી. અલબત કહી શકાય કે વેંચી દેવાઇ. પરણીને ને જે પુરુષ ને પતિ માની એનો હાથ પકડીને દુનિયા જોવાં નીકળી એણે પણ બે વર્ષ પછી સ્વીટી ની સુંદરતા ની ખુબ મોટી રકમ મેળવીને રંભાના હવાલે કરી દીધી. એ સમયે એ ફકત વીસ વર્ષ ની હતી. આ જીંદગી ને સ્વીકારવી એના માટે ખુબ અઘરું અને અસહ્ય હતું. પણ અંતે એણે સ્વીકારી જ લીધું. હવે એ આ દુનિયા માં ખુશ હતી. રોજ જુદા જુદા પુરૂષો જે પત્ની ને સાવ પગની જૂતી ગણતાં એવા અહંમ ના કાત્રા સ્વીટીનાં પગનાં તળીયા ચાટતા. એની સાથે મીઠી મીઠી વાતો કરતાં એનાં એક સ્પર્શ ને તરફળતાં. નાનપણ માં મોટા ઘરોમાં કામ કરતી એટલે એમનાં બાળકો લીધે સ્વીટીને ધણું બધું વાંચતા લખતાં ફાવતું. અંગ્રેજી પણ સારું એવું વાંચી,બોલી કે સમજી શકતી. એની ભાષા પણ ત્યાં રહેતી બીજી કોર્લગર્લ જેવી ન હતી. એના ચહેરા પર હંમેશા ફેક સ્માઇલ રહેતી. અને આંખો એકદમ નિષ્ભાવ. ભાવવિહીન. એક દિવસ સાંજે પોતાનાં અડઘી કલાક ના બ્રેક માં એ રોજની જેમજ અરીસો લઇને બહાર ઓટલે બેઠી હતી. પણ અને એનું અંતર મન થોડું ઉદાસ હતું. એણે બહું મેકઅપ પણ કર્યો ન હતો. એકદમ સાદીસીધી છોકરી ની માફક એ કાળી નેટની કુર્તી અને કાળું પતિયાલા પહેરી ને બેઠી હતી. સાવ આછાં મેકઅપ ની પાછળ એ પોતાનાં અસલ ચહેરાને ધ્યાન થી જોઇ રહી હતી. આજે જાણે કોઇ ખાસ માણસ માટે ..તૈયાર થઇ હોય. અડધો કલાક પુરો થયાં પછી પણ રંભાએ હજું એના નામ ની બુમ પાડી ન હતી. એ પણ નવાઇ હતી.હવે પુરો એક કલાક થવા આવ્યો હતો. એટલામાં જ એક ત્રીસ બત્રીસ વર્ષ નો માણસ એનાં વરંડા ના પગથીયાં ચડયો. સામાન્ય ઉંચાઇ, એકવળીયું કસાયેલું મજબુત શરીર. દેખાવે સારા ઘરનો લાગતો હતો. એણે ડાર્ક બ્લુ શર્ટ અને ગ્રે પેન્ટ પહેર્યું હતું. ગળામાં સહેજ ઢીલી ટાઇ બાંધી હતી. વાળ થોડા વિખરાયેલાં પણ આકર્ષક લાગતાં હતાં. રેબન ની ડીઝાઇનર ફ્રેમ ના ગોગલ્સ પહેર્યાં હતાં. અને જમણાં હાથમાં બ્લેઝર હતો. જે એણે જમણાં ખભે નાંખી રાખ્યો હતો. આવા પુરુષો અહી આ એરિયા મા આવવાં કરતાં છોકરીઓ ને પોતાની મનગમતી જગ્યા એ કે હોટલ માં બોલાવવાનું પસંદ કરતાં. નહીતો કોઈ સંસ્થા માથી એડ્ઝ જાગૃતિ માટે કાંતો હેલ્થ અને સેફ સેકસ વિશે કોઈ જાણકારી આપવાં જ આવા એરિયા મા આવતાં. હશે એવામાંથી કોઇ એવું વિચારી સ્વીટી અરીસામાં પોતાનો ચહેરો નિહાળી રહી હતી. પગથીયાં ચડતાં ચડતાં પેલા માણસે ગોગલ્સ થોડાં નીચાં કરી ત્રાંસી નજરે સ્વીટી સામે જોયું. સ્વીટી પણ એને અરીસામાં જોઇ રહી. એ તરતજ ઝડપ થી પગથીયાં ચડી અંદર મુખ્ય ઓરડાં માં દાખલ થયો. અને રાબેતા મુજબ રંભાએ જે છોકરીઓ ની લાઇન એની સામે કરી. એક પછી એક દરેક પર નજર કર્યાં પછી એણે રંભા ને કહયું.

“ એ બહાર બેસેલી છોકરી… “

રંભાએ તરતજ સ્વીટી ને અવાજ કર્યો. અને સ્વીટી ની શરતો થી એને વાકેફ કર્યો. પણ આ વખતે કંઈ અલગ જ થયું આ વખતે એ માણસે પણ પોતાની ઇચ્છાઓ પ્રમાણે સ્વીટી વર્તે એવી શર્ત મુકી. એના માટે જો લાગશે તો પૈસા વધું આપશે એવી પણ વાત નકકી થઇ.. પેલાં માણસ ની ઇચ્છા પ્રમાણે સ્વીટી નાહીને મેકઅપ વગર એક સામાન્ય સાદીસીધી સ્ત્રી ની જેમ તૈયાર થઇને પલંગ પર બેસી ગઇ. બે વર્ષ માં આ પહેલી વાર બન્યુ હતું કે સ્વીટી પહેલાંથીજ અંદર હોય અને કસ્ટમર પછીથી રુમમાં દાખલ થાય. એ માણસ રુમમાં દાખલ થયો એણે રૂમનો દરવાજો બંધ કરી સ્ટોપર મારી. પોતાનો બ્લેઝર બાજુમાં પડેલી ખુરશી ની પીઠ પર ગોઠવીને લટકાવ્યો. પોતાના બુટ પણ એક તરફ ગોઠવી ને મૂક્યાં. ગળામાં બાંધેલી ટાઇ હવે વધું ઢીલી કરી.અને ટેબલ પર પડેલી પાણી ની બોટલમાં થી થોડું પાણી પીધું. સ્વીટી એના કહ્યા પ્રમાણે શાંતિ થી પલંગ પર બેઠી હતી. પણ એને આ માણસ નું વર્તન ખુબ નવાઇ પમાડતું હતું. એ આવીને ધીમેથી સ્વીટી નાં ખોળાં માં માથું મુકયું અને પલંગ પર લંબાવ્યુ. જાણે કોઇ પતી કે પ્રેમી અનહદ પ્રેમથી પોતાની પ્રિયતમા ના ખોળાં માં માથું મુકે એમ. અને પહેલી જ વાર સ્વીટી ના શરીરમાં જાણે લાગણીનાં પ્રવાહો હાઇવોલટેજ લાઇન નો ઝટકો લાગે એમ દોડીગયાં. એ જાણતી હતી કે આવો સ્પર્શ પ્રેમથી જ થાય. સ્વીટી નો એક હાથ પકડી ને એણે પોતાની છાતી પર મુક્યો અને આંખો ઉંચી કરી સ્વીટી ના ચહેરાં તરફ જોતાં એણે પુછ્યું.

“ નામ શું છે..તારું?”

સ્વીટી ના જીવન માં આજે ઘણું બધું પહેલીવાર બની રહયું હતું. એણે પહેલી વાર પોતાનું સાચું નામ જણાવ્યું

“ મારું નામ ..? ..જ્યોતી..અન..એ..તમારું?”

એ ચોંક્યો તરતજ એણે ફરી એકવાર ધ્યાન થી સ્વીટી તરફ જોયું.

“ જ્યોતી…? પણ બાહર તો તને. ?”

“ હા .. એ મારું અહીં નું નામ છે. અહીં રહેનાર અને અહીં આવનાર દરેક ને બે નામ, બે ચહેરા અને બે અલગ અલગ જીંદગી હોય છે. પણ અહીં કોઇને પડી નથી.મતલબ ફકત પોતાની જરૂરીયાત પુરી કરવાનો છે… હવે તમારું અહીં નું નામ?”

સ્વીટી એ જરા સરખો હોઠ નો ખુણો મલકાવતાં કહયું.

“ મારું નામ વિવેક છે. “

થોડી વાર બંને મુંગા થઇ ગયાં. થોડીવાર પછી સ્વીટી એ પુછ્યું.

“ તમારે આમજ ટાઇમ કાઢવો છે?”

એ વિવેક ના કહ્યાં મુજબ સતત એના માથાં માં પ્રેમ થી હાથ ફેરવી રહી હતી. અને આ વખતે એના માટે એણે નાટક કરવાની જરૂર ન હતી. એ પ્રેમ અંદરથીજ સ્ફુરે એવો હતો.

“ એટલે?”

વિવેકે માથું સહેજ સાઇડમાં કરીને પુછયું.

“ એટલે .. એ મારે સમજાવવા ની જરુર નથી. અહીયાં લોકો જે કામ માટે આવે છે તમે પણ એટલાં માટેજ આવ્યા છો. અને તમે નક્કી કિંમત કરતાં પણ થોડી વધું કિંમત પણ ચુકવી છે. તમારે એનું વડતર નથી વાળવું?”

વિવેક કંઇજ બોલ્યો નહી.એ એમજ એના ખોળાં માં પડી રહ્યો. સ્વીટી ફરી બોલી.

“ પહેલી વાર આવ્યાં લાગો છો..?”

વિવેકે બંધ આંખો એ જ સ્વીટી નો હાથ પંપાળતા જવાબ આપ્યો.

“ ના”

“ તો ?”

“ પહેલાં એકવાર …”
વિવેક થોડો અટકયો.પછી ફરી બોલવાની શરુઆત કરી.

“ પહેલાં એકવાર.. પણ એ તો ફ્રેન્ડ ના ફાર્મ હાઉસ પર પાર્ટી હતી. ત્યારે એણે થોડી છોકરીઓ બહારથી બોલાવેલી.”

વિવેક ફરી ચુપ થઇ ગયો.

“ સારા ઘરનાં સંસ્કારી દેખાવ છો. નહીતર અહીયાં આવી સ્વચ્છ અને સરળ ભાષામાં કોઈ વાત ન કરે. અને આટલી વાર માં તો ચૂકવેલી કિંમત નું પુરતું વળતર મેળવી લીધું હોય.”

“ એટલે..?”

વિવેકે પ્રશ્ર્ન કર્યો. સ્વીટી એ બંને હાથ થી વિવેકનું માથું ઉચકી ને બાજુમાં પડેલાં ઓશીકા પર મુકયું. એણે વિવેક ના ગળાં માંથી ટાઇ ઉતારી ને સાઇડમાં મુકી. અને ધીમે ધીમે એના શર્ટ ના એક પછી એક બટન ખોલવાં લાગી.

“ એટલે એમ કે તમને હજું પણ કયાંક અચકાટ છે. નહીતર આવનાર માણસ મારી સંમતિ ની રાહ જોયા વગર જ મારા કપડાં મારાં શરીર થી ખુબ ઝડપભેર અલગ કરી નાંખે છે. અને….પણ આજે લાગે છે શરુઆત મારે જ કરવી પડશે.”

બોલતાં બોલતા સ્વીટી શર્ટ નું ત્રીજું બટન પણ ખોલી ચુકી હતી. વિવેકે તરતજ એનો હાથ અટકાવ્યો.

“ બસ …હું અહીં આવનારા એ જડ જાનવરો જેવો નથી. “

હવે સ્વીટી એ પણ આગળ વધવા નું અટકાવ્યું. વિવેકની આંખો થોડી ભીની હતી. એણે સ્વીટી નો હાથ ખેંચી ને પોતાની બાજુમાં આડી પાળી. અને એની ડોક અને ખભા વચ્ચે પોતાનો ચહેરો દબાવી એકદમ અડોઅડ આંખો બંધ કરી ને પડી રહ્યો. સ્વીટી હજું પણ એને પ્રેમથી સહેલાવી રહી હતી.

“ તો..? અહીયાં કેમ આવ્યા છો..? તમે કદાચ એ લોકો કરતાં અલગ થોડું માણસાઈ થી વર્તો છો. પણ ..”

“ પણ?? “

વિવેક ચહેરો થોડો દુર કરી સ્વીટી ની આંખો માં તાકી રહયો. સ્વીટી નો નિર્દોષ ભાવહીન આંખો વાળો ચહેરો.. શરીર પર પડેલાં ઘાવના નિશાન એણે ભોગવેલી યાતનાઓ ની જુબાની આપી રહ્યા હતાં. એના નઠઠર કઠોર થઇ ગયેલાં અંતરમન પર એની કોઈ સંવેદના દેખાતી ન હતી. વિવેક ફરી એક મુંઝાએલાં બાળકની જેમ એને વળગી ને સુઇગયો. સ્વીટી પણ અચરજ માં હતી. આવો સ્પર્શ એવું વર્તન તો કોઈ હૃદય થી પ્રેમ કરનાર નું જ હોય. પણ એને વિવેક નું આ વર્તન ગમી રહ્યું હતું. એણે વિવેક ના માથા પરથી પીઠ સુધી હળવેથી હાથ ફેરવતાં પુછયું.

“ બહાર આટલી બધી છોકરીઓ હતી..પણ તમે મને જ કેમ બોલાવી?”

“ ખબર નહી.પણ તારામાં મને એ લાગણીનું તત્વ થોડું જળવાય રહ્યું હોય એવું લાગ્યું. લાગ્યું કે મારે જે જોઇએ છે કદાચ તું આપી શકે..”

“ પણ એવું…”

હજું સ્વીટી કંઈ બોલે એ પહેલાંજ વિવેકે એના હોઠ પર પોતાનો હાથ મુકી ને એને બોલતી અટકાવી.

“ બસ હવે..એક પણ શબ્દ બોલ્યા વગર સુઈ જા. એમજ કશુંજ બોલ્યા વગર.”

અને એ ફરી એક બાળકની જેમ વળગી ને ઉંધી ગયો. ઉંઘ માં પણ એણે સ્વીટી ને ખુબ ભીંસીને પ્રેમ થી પકડી રાખી હતી. બે કલાક નો સમય એમજ પુરો થયો. એટલે સ્વીટી એ એને જગાડયો. એણે ઉઠીને વાળ ઓળી ટાઇ પહેરીને બુટ પહેર્યા. સ્વીટી ત્યાં ટેબલ પાસે ઉભાં ઉભાં એને જોઇ રહી હતી. જતા પહેલાં એણે સ્વીટી ને એક હગ કરી. અને એના ગુલાબ ની પાંદડી જેવા હોઠ પર ખુબ જોર થી પોતાના હોઠ મુકી દીધાં. એ જાણતો હતો કે નકકી થયેલી શર્તો ની વિરુધ્ધ હતું છતાં એણે આમ કર્યું. અને સ્વીટી એ પણ તલભારનો પણ વિરોધ ન કર્યો. વિવેક સ્વીટી ને થેંક્યુ કહી તરતજ ત્યાં થી નીકળી ગયો. આમતો સ્વીટી અને બીજી છોકરીઓ દરેક કસ્ટમર ફરી આવવાં કહેતી પણ આ વખતે ઇચ્છા હોવાં છતાં પણ સ્વીટી ત્યાં મુંગી ઉભી રહી. એ ઝંખતી હતી એ પ્રેમભર્યો સ્પર્શ એ હુંફ વિવેકે એને આપી હતી. વિવેક ને જે પૈસા ખર્ચીને મળ્યું પણ સ્વીટીને તો લાગણીનાં આ સ્પંદનો આ પ્રેમનો અનુભવ કયારેય મળે એમ ન હતો. અને એ પણ એક વેશ્યા ના નસીબ માં તો કયારેય ન હોય. એનો સ્પર્શ એ ભૂલે એમ નહતી. લાગણી શું હોય એનો અનુભવ કર્યાં પછી ફરી પહેલાંની સ્વીટી થવું અઘરુ હતું . પણ ફરી એ વિતેલું પાછળ મુકી ને આગળ વધી. લગભગ એક મહીનો થયો હતો.અચાનક જ રંભાએ સ્વીટી ને બોલાવી અને ફરી વિવેક સાથે એની ઇચ્છા મુજબ જ સ્વીટી ને મોકલી આપી.સ્વીટી ખુબ ખુશ હતી… પહેલાં દિવસ ની જેમજ વિવેક ઉંધી ગયો. અને સ્વીટી પ્રેમથી એનાં માથા પર હાથ ફેરવતી રહી. છેલ્લે અડધો કલાક બાકી હતો. સ્વીટી એ વિવેકને ઉઠાડયો..એ ઘીમાં રહી ને બોલી.. .

“ વિવેક તમે બીજીવાર કોઈ બીજી છોકરી ને બોલાવજો”

“ કેમ…? તને મારી સાથે નથી ગમતું?”

“ ના એવું નથી .પણ મારો ધંધો જ શરીર વેંચવાનો છે.લાગણીનાં વહેવારો ને અહીં દૂર દૂર સુધી કયાંય મેળ નથી. પણ એ દિવસે તમારાં ગયાં પછી હું ખુબ રડી.અત્યાર સુધી મારા શરીરે જે યાતનાઓ ભોગવી છે એની માનસિક પીડા નું દર્દ પહેલી ભોગવ્યું. તમે અહીં આવીને આવું શું કામ કરો છો? એની મને ખબર નથી. પણ તમારા ગયાં પછી મારી આ દુનિયા મને ક્રૂર લાગી રહી હતી.અને મારા માટે આવી લાગણીઓ ભીતર માથું ઉંચકે એ યોગ્ય નથી. “

વિવેકે ઉભાં થઇને સ્વીટી ને પોતાની નજીક કરી. એણે પોતાના હાથ વડે સ્વીટી નું માથું પોતા ની છાતી પર ટેકવ્યું. અને એનાં વાળ માં પ્રેમથી હાથ ફેરવ્યો.

“ એ દિવસે હું અહીં આવ્યો ત્યારે ખુબ ડિસ્ટર્બ હતો.મારું સંપુર્ણ લુંટાઈ ચુકયું હતું. મારું સાત વર્ષ નું લગ્ન જીવન મારી ભૂલો ના કારણે તૂટયું. મારી પત્ની મારી દિકરી ને લઇ ને ચાલી ગઇ. ડિવોર્સ થયા પછી છ મહિને મને સત્ય હકીકત ની જાણ થઇ. હું એની માફી માંગવા ને પણ લાયક ન હતો. ઉપરાંત એ ટેન્શનમાં ધંધામાં પણ મોટી ખોટ ગઇ. હું ચોતરફથી ઘેરાયેલો હતો. ત્રણ દિવસ થી ઉંઘ્યો પણ નહતો. ગાંડા જેવી હાલત હતી. મગજ ચકરાવે ચડી ગયું હતું. અને અંદર નો એ રઘવાટ એ મુંઝવણ એ ગુંગળામણ ને બહાર કાઢવા અંતે મે આ રસ્તો અપનાવ્યો. કંઇ તને જોઇને આકર્ષાયો હતો. અને મને તારામાં મારા જેવું પણ કશુંક દેખાયું હતું. પણ અંતે તો માણસ જ હતો.તારા ખોળામાં માથું નાખતાં જ મને શાંતી નો . પ્રેમની હુંફ નો અનુભવ થયો. અને હું શાંતી થી ઘસઘસાટ ઉંઘી ગયો.મારી પ્રેમની ભૂખ સંતોષાઈ હતી એટલે શરીર ની ભૂખ સંતોષવાની જરૂર ન હતી.. અહીં થી ગયાં પછી તારા વિશે વારંવાર વિચારતો રહયો. મેં તો પૈસા આપી ને પણ મારી જરુરીયાત તારી પાસેથી સંતોષી. પણ ખબર નહીં તને કેટલાં વખતે શાંતી ના એ બે કલાક મળ્યાં હશે. અહીંથી ગયાં પછી જે કામ પુરાં કરવાનાં હતાં એ કર્યાં અને આજે ફરી તારી પાસે આવ્યો છું. ખબર નહીં પણ ઉંડે ઉંડે તારા માટે કયાંક લાગણી જન્મી છે. “

સ્વીટી એ તરતજ હાથનો ઇશારો કરી એને બોલતાં અટકાવ્યો .

“ જુઓ..! અમારી આ દુનિયામાં હ્રદય માંથી નીકળેલાં શબ્દો કે સંવેદનાઓ નું કોઈ સ્થાન નથી.અહી પૈસા વેદના અને દુશ્મનાવટ સિવાય બીજું કાંઈ મહત્વ નું પણ નથી.આ જગ્યા આ દુનિયા અમને પ્રેમ કરવાની પરવાનગી આપતી નથી. અહીં ફક્ત વેપાર મહત્વનો છે. લાગણીઓ ના વેપાર ની અહિં કોડીની પણ કિંમત નથી. એ દિવસે તમારા ગયાં પછી મે મારીજાતને ખુબ સમજાવી છે. એ દર્દ મારી આ શારીરીક યાતનાઓ કરતાં પણ વધું હતું. અહીંથી આ જગ્યા એ થી મૌત ન મળે ત્યાં સુધી મારો છૂટકારો નથી. એટલે હવે લાગણીની રમતો મારી સાથે ન રમતાં. “

સ્વીટી આગળ બોલે એ પહેલાં જ વિવેકે એને નજીક લઇ ને એનાં હોઠ પર વારંવાર પોતાનાં હોઠ નો હળવો સ્પર્શ કર્યો. એ સ્પર્શ માં પારાવાર પ્રેમ હતો.વિવેકની એ મીઠી નજર સ્વીટી ના શરીરને નહી પણ એની અંદર રહેલાં પવિત્ર આત્માને એનાં શુદ્ધ હ્રદય ને જોઇરહી હતી. અને પહેલી વાર બે આત્માઓ એકબીજાં માં ઓગળી ને એક થઇ ગઇ હતી. થોડીવાર પછી. વિવેક ત્યાં થી જતો રહ્યો. ખુબ ઈચ્છવા છતાં સ્વીટી એક પણ વખત એને ફરી કયારે આવશે એવું પુછયું નહી. એ જાણતી હતી કે વિવેક સારો માણસ છે. અને એ હવે લાગણીનાં તાંતણે એની સાથે બંધાઈ ચુકી હતી. એને લાગતું કે વિવેક થોડો સમય આવશે અને પછી આપમેળે જ આવતો બંધ થઇ જશે. પણ વિવેક હવે મહિના માં બે વખત તો આવતો . એ સ્વીટી ને હવે જ્યોતી કહીને જ બોલાવતો. આટલો સમય બહાર શું કર્યું એ જણાવતો..એની વાતો સાંભળતો.જાત જાત ની વાતો કરતો. એની સાથે સમય ગાળતો. બંને એ બે કલાક માં પ્રેમભરી યાદી સમેટતાં.. બંને હસતાં બોલતાં. ગમ્મત કરતાં.હવે બંને વચ્ચે શારીરિક જરુરીયાતો નું કોઈ મહત્વ ન હતું. વિવેક જયાં સુધી એની સાથે સાથે રહેતો ત્યાં સુધી એ સાચા અર્થમાં ખુબ ખુશ રહેતી. હવે તો વિવેક પણ એને ગીફટ માં સારાં સારાં પુસ્તકો ભેટ આપતો. સ્વીટી ને પણ એ વાંચવા ખુબ ગમતાં. ફરી જયારે એ આવતો સ્વીટી એને પુસ્તક માં વાંચેલાં સાહીત્ય વિશે જણાવતી. અને આમજ બંને નો સમય પસાર થતો. વિવેક એનાં આ સમય માટે રંભા ને પુરતાં પૈસા ચૂકવતો. ત્યાં રહેતી બીજી છોકરીઓ પણ હવે વિવેક ને સ્વીટીના આશિક તરીકે બોલાવતી. સ્વીટી પણ હવે વિવેક પર પુરો ભરોંસો કરતી. હવે સમય વીતવા લાગ્યો. એકવખત વિવેક એમજ આવ્યો સ્વીટી માટે થોડાં ફુલો અને થોડી એને ગમતી ચીજો લઇ ને. બંને જણ બેઠાં બેઠાં વાતો કરતાં હતાં. એણે સ્વીટી ને પુછ્યું.

“ જ્યોતી હું હંમેશા તને મળવા આવું છું. કયારેય તને મારી પાસે આવવાની ઇચ્છા નથી થતી.? “

“ એટલે…?”

“ એટલે એમ કે બીજી છોકરીઓ જેમ અહીંથી બહાર જાય છે. એમ તને કયારેય ઇચ્છા નથી થતી?? તારા ને મારા વચ્ચે હવે કસ્ટમર ને મિસ્ટ્રેસ જેવાં સબંધો નથી. આપણો સંબંધ અલગ જ છે. પણ છતાં તને ઇચ્છા નથી થતી કે તું બહાર આવે મારી સાથે હરે ફરે આનંદ કરે.”

સ્વીટી મુંગી જ રહી એણે કશો જ જવાબ આપ્યો નહી. વિવેકે એને ઢંઢોળી.

“ જ્યોતી…જ્યોતી.. કયાં ખોવાઈ ગઈ..?”

“ હેં….? ક્યાય નહી..”

“ તો જવાબ આપ મારી વાત નો..”

“ ના “

“ એટલે?”

“ ના..મને કયારેય એવી ઇચ્છા નથી થતી. “

“ પણ કેમ..? તને કોઇ ખરાબ અનુભવ થયો છે..? બહાર કોઈ કસ્ટમરે તારી સાથે ગેરવર્તન કર્યુ હોય..”

સ્વીટી ખડખડાટ હસી પડી વિવેક ની વાત પર.વિવેક ને પણ આશ્ચર્ય થયું..એવું તો શું કહી દીધું કે જ્યોતી આમ જોર જોર થી હંસવા લાગી. થોડીવાર પછી એ શાંત પડી.

“ અરે..બુધ્ધુ જે માતા પિતાએ મને પૈસા માટે સોદો કરીને પરણાવી દીધી. પછી જે ને પતિ તરીકે સ્વીકાર્યો એણે મારી રક્ષા કરવાને બદલે મારી લાજ રાખવાને બદલે મન ભરાઇ જતાં તગડી કિંમત લઇ ને આ રંભાના હવાલે કરી ગયો. એ જેવી હોય તેવી પણ એનાં ચહેરાં પર દંભ નો મુખોટો નથી. કયારેક એ પણ મા ની જેમ એ અમારાં માથા પર પ્રેમ થી હાથ ફેરવી દે છે. અને આમ પણ તમારા સભ્ય સમાજ માં રહેતી છોકરીઓ સાથે થાય એને બળજબરી કહેવાય. અહી અમારાં જેવી સ્ત્રીઓ ને તો પોતાની ઇચ્છાઓ જ કયાં હોય છે?. બળજબરી અહીયાં તો હક થી થાય. એટલેજ જયારથી મારો પતિ મને અહીં મુકીને ગયો છે નછુટકે મેં આ દુનિયાને મારુ સર્વસ્વ માની લીધું છે. હું મન થી આત્માથી શુધ્ધ છું. એટલેજ શરીરની અશુધ્ધીઓ મને નડતી નથી. ઉપરવાળાએ એ મારી એ પારાવાર અસહ્ય પીડા ના હિસાબો રાખ્યા હશે અને એટલેજ કદાચ રાહત ના રૂપે તમને મોકલ્યાં છે. બહારની દુનિયા જોઇને હવે મારે ફરી મારા સપનાઓ જીવતાં નથી કરવાં. અને ફરી મારી જાતને દુખ પહોંચાડવું નથી. હુ ચાહું તો અહી આવનારા ઘણાં શેઠ લોકો મને ફાઈવસ્ટાર હોટલમાં પણ લઇ જવા તૈયાર છે. પણ પાછું આવવું તો આ નર્ક માંજ છે ને . એવી ક્ષણીક સ્વતંત્રતા નો શો મોહ રાખવો. જે ગામ જવું નહી એનો મારગ પૂછવાનું કોઈ કારણ નથી. મનમાં ફરી હું કોઈ આશ જગાવવા માંગતી નથી. અને તમે પણ એક સભ્ય સમાજ માંથી આવતાં માણસ છો કયારે અહી આવવાનું બંધ કરી દેશો એની તમને કે મને ખબર નથી. વળી તમે અહિં આવો એ તમારો સમાજ સ્વીકારી લે..કેમકે તમે પુરૂષ છો અને એકલાં પણ. પણ મને તમારી સાથે જે પણ જોશે એ એક વેશ્યા ની જેમજ જોશે.”

સ્વીટી હજુ બોલતી હતી ત્યા જ વિવેકે વાત કાપી.

“ કેમ તને કયારેય મારી સાથે રહેવા ની એક ઘર માં એક દિવસ માં આખું જીવન જીવવાની ઇચ્છા નથી થતી..? જેમ મને થાય છે. તારી સંપુર્ણ હકીકત જાણવા છતાં હું તને એક દિવસ મારા પોતાનાં ઘરે આખો દિવસ લઇ જવાં ઇચ્છુ છું. “

“ થાય મને પણ થાય કે હું તમારી સાથે હોઉં તો લોકો મને પણ આદરભાવ થી જુએ. અને હું પણ બીજી સ્ત્રી ઓ ની જેમ તમારો હાથ પકડીને ખુલ્લા આકાશ નીચે એક બાળકની માફક દોટ મુકું. તમારા પ્રેમ ની હાજરી સતત હવા માં મારી આસપાસ હોય અને મારા શ્ર્વાસ એમાંજ સતત ચાલ્યા કરે. પણ સમાજ માં મારું એ સ્થાન નથી. કદાચ તમે ફરી મને એ સમાજમાં પાછી લઇ જાવ અને પત્ની તરીકે પણ સવીકારોને તો સમાજનાં લોકો મારી અને તમારી વચ્ચે આ પ્રેમ ને જીવવા નહી દે. ડગલે ને પગલે કયાંક કોઇ તો મને એક વેશ્યા તરીકે ઓળખી જ પાડશે. પછી જે માનસીક અંતર આપણાં વચ્ચે વધશે. જે અસહ્ય હશે. એના કરતાં એકબીજાં થી અલગ, અધૂરાં અને છતાં એકબીજામાં સંપુર્ણ થઇને જીવવા ની ખુશી મારે ગુમાવવી નથી. આપણે અંતરમનથી આત્મા થી એક છીએ એજ કાફી છે. એટલેજ જેની કોઇ શકયતા નથી એવી ઇચ્છાઓ કયારેય વિચારો માં પણ કરવી નહી. અને આજ પછી મને એવી આશ આપતા પણ નહી. “

વિવેક સમજી ગયો. સ્વીટી ની વાત આમપણ પ્રેક્ટીકલ અને સાચી હતી. પણ વિવેક ખરેખર સ્વીટી માટે કંઈ એવું કરવાં ઇચ્છતો હતો જે એની ગેરહાજરીમાં પણ સતત સ્વીટી ને પોતાની આસપાસ હોવા નો અહેસાસ કરાવે..એ સમજી ગયો હતો કે પ્રેમ કરવાં કે એની અભિવ્યકિત માટે નો કોઈ ખાસ સમય કે સિચ્યુએશન નું હોવું જરુરી નથી.જરૂરી છે કે કોઇપણ સિચ્યુએશન માં બે વ્યક્તિ વચ્ચે પ્રેમ નું હાજર હોવું. 14 ફેબ્રુઆરી પ્રેમ નો દિવસ ખુબ નજીક હતો. વિવેક સ્વીટી માટે કંઈ વિચારી રહયો હતો. એ સવારમાં જ સ્વીટીને ભાવતી ચોકલેટ અને ફૂલો લઇ ને એ હાજર થઇ ગયો. એણે સ્વીટી ને એક અમુલ્ય ભેંટ આપી..કદાચ લાખોની ગીફટ આપનાર પણ આવી ગીફટ આપતાં અચકાય. અને એ છે સમય….હા.. “”સમય”” વિવેકે સ્વીટી ને રોજનો બે કલાક નો સમય ભેંટ આપ્યો હતો..જે બે કલાક માં એ કોઈ સામાન્ય છોકરી ની માફક રહેતી. એની ઇચ્છા પ્રમાણે એ બે કલાક પ્રસાર કરતી. વિવેકે ગીફ્ટ આપેલી બુકસ એ વાંચતી. મનગમતાં ગીતો સાંભળતી. મેકઅપ કે ફેક સ્માઇલ વગર એ બે કલાક માં એ જયોતી બનીને આ દુનિયા થી દુર મુક્ત જીવન જીવતી. વિવેક પોતાની હાજરી ન હોય ત્યારે પણ એ બે કલાક ના પૈસા રંભા ને ચુકવી દેતો. અને વિવેક ન હોય ત્યારે જ્યોતી એ સમયમાં વિવેકની માનસિક હાજરી માણતી.. બસ ત્યારથી સ્વીટી માટે એ રોજનાં બે કલાક એનાં પ્રેમનાં ગણાતાં. અને એ સમય દરમ્યાન કોઇ એને બોલાવતું નહી. એ બે કલાક સવીટી માટે”” પ્રેમ નાં બે કલાક”” તરીકે જ ઓળખાતાં.

પ્રેમ ની ઘણી વ્યાખ્યા ઓ છે. કોઈ બંધન ને પ્રેમ ગણે તો કોઈ સ્વતંત્રતાને. કોઈ સાથે રહીને જીવવાને અને કોઈ દુર રહીને પણ એકબીજાં ને પામવાં ને. પ્રેમ કોઈ છીછરા શબ્દો કે સબંધો નો મોહતાજ નથી હોતો. પ્રેમ ઉંમરના ભેદ, નાત-જાત,ગામ સિમાડા કે સરહદો નાં બંધન થી એ પર છે. એ એક અનુભવ છે. એક સ્પંદન છે. બે હૃદય વચ્ચેનો લાગણીનો વહેવાર છે પ્રેમ. એના માટે બે શરીર નું એક થવું જરૂરી નથી. જરૂરી છે બે હ્રદય બે આત્માઓનું એકબીજામાં ઓગાળી જવું. એ કયારેય તમને તમારા થી દુર ન કરે. એ કયારેય તમારાં વ્યક્તિ સ્વાતંત્ર્ય પર તરાપ ન મારે. એ બંધનમાં નહીં મુકત છતાં પાસે રહીને ખુલાં વિશાળ નભ માં તમને ઉડવાની તક આપે. જે દરેક પરિસ્થિતિ માં દુર રહીને પણ તમારી પડખે હિંમત બનીને ઊભો રહે એ પ્રેમ. પ્રેમ એટલે સત્ય. પ્રેમ એટલે આઝાદી. જેને જોઇ કે સ્પર્શીને એનું અવલોકન ન થાય. પણ હવાની માફક એની હાજરી સતત આપણી આજુબાજુમાં રહ્યા કરે. દુર હોવાં છતાં જે આપણાં કણ કણ માં વસે એ પ્રેમ. જે કોઇ સબંધ કે નામનો કયારેય મોહતાજ નથી હોતો.

Subscribe for our new stories / Poem

બિંદીયા ઘોરેચા

6 comments

Leave a Reply to Amisha Shah Cancel reply


Send Story

If you have a beautiful story then send us
story on this mail navalkatha@navalkatha.com