Navalkatha - Read Stories, Poems And News

મારી ભુત સાથે મુલાકાત

સુરત એક મોજીલુ શહેર છે. સુરત શહેરનુ મારુ પ્રિય સ્થળ રાંદેરનુ સ્મશાન. આ સ્મશાન તાપિ નદીના કિનારે છે. તાપિમાં ઉતરવા માંટે પગથિયા છે. બાજુમાં મોટુ વડનુ ઝાડ છે, જેમાં અનેક પંખિયોના માળા છે. આ સ્થળે એક બાજુ સ્મશાન હોવાથી સ્મશાનવત શાંતિ છે, તો બીજી તરફ તાપિમાં વહેતા જતો મળીને એક મંડળની સ્થાપના કરીશુ. તેનુ નામ હશે અળનો મધુર કલરવ સંભળાય છે. આ જગ્યાએ શાંતિથી બેસવાનુ મને ખુબ ગમતુ.

આવી એક સાંજે હું ઓવારાના પગથિયા પર બેસીને કોઇ શાસ્ત્રિય સંગીતના સુરો ગણગણી રહ્યો હતો, ત્યાં મને એવો આભાસ થયો કે મારી પાછળ કોઇ ઉભુ છે. પાછા ફરીને જોયુ તો ત્યાં કોઇ ન હતુ. હું પાછો મારા સંગીતમાં ધ્યાનસ્થ થયો ત્યાં મને લાગ્યુ કે કોઇએ મારા ખભા ઉપર સ્પર્શ કર્યો. આજુબાજુ કોઇ દેખાતુ ન હતુ. પણ મને સતત એવો આભાસ થતો હતો કે કોઇ મારી પાસે છે.
હવે મને કોઇ અવાજ સંભળાયો “મહાશય, તમારી બાજુમાં બેસી શકુ?”
મે કહ્યું “તમે કોણ છો મને કેમ દેખાતા નથી?”
જવાબ “હું ભુત છું તેથી તમે મને જોઇ નહી શકો પણ સાંભળી શકશો.”
સ્મશાનમાં ભુત હોય તે તો મે સાંભળ્યુ હતુ પણ આજ મને સાચો પરીચય થયો.
મનમાં બીક લાગી તેમ છતાં મે હિંમત કરીને કહ્યું “બેસો, મને વાંધો નથી કિન્તુ કોઇ ચાલાકી ન કરતાં .” અને મારી બાજુમાં કોઇ બેઠુ હોય તેવો મને અહેસાસ થયો.
માણસની ઇચ્છા કે વાસના અધુરી રહી જાય અને તે મરી જાય તો તે ભુત થાય તેવી માન્યતા છે. આવા માન્યતાની સચ્ચાઇ જાણવા મે વાતની શરુઆત કરી.
“તમને આ ભુતની અવસ્થા ગમે છે?”
જવાબ “ આમ તો આ યોનીમાં કંઇ ન ગમવા જેવુ નથી.”
સવાલ “ મનમાં સંતાપ નથી થતો? લોકો તો ભુત યોનીમાં જન્મ ન થાય તે માટે જાત જાતના યજ્ઞો અને બ્રાહ્મણો પાસે જાપ કરાવતા હોય છે.”
જવાબ “ લોકોમાં ભુત માટે ઘણી ખોટી માન્યતાઓ ઘર કરી ગઇ છે. સાચુ કહુ તો આજના જમાનામાં અમારી ભુત કોમ્યુનિટી તમારી માનવ કોમ્યુનિટી કરતા વધારે સુખી છે. ”
સવાલ “આ તો તમે મને નવી જ વાત કરી. મને તો એમ હતું કે ભુત લોકો બહુ દુઃખી હોય છે. જરા વિસ્તારથી મને સમજાવો કે તમે માનવ જાત કરતા વધારે સુખી કેવી રીતે છો?”

જવાબ “ સાંભળો, જીવતો હતો ત્યારે મારા શિરે ઘણી જવાબદારીઓ હતી. મારુ અને મારા કુટુંબનુ ભરણ પોષણ કરવાનુ, છોકરાઓને ભણાવવાના, મા-બાપને સાચવવાના, છોકરા- છોકરી પરણાવવાના, સમાજના બધા વહેવાર સાચવવાના, નોકરી કરવાની, પૈસા કમાવવાના, પૈસા સાચવવાના વગેરે વગેરે.”
સવાલ “ હવે જીંદગી કેવી છે?”
જવાબ “ હવે કોઇ ચિન્તા નથી. મને માનવ દેહ નથી માટે ખાવાની ચિન્તા નથી. ખાવાની ચિન્તા નથી એટલે કમાવવાની ચિન્તા નથી. કમાવવાની ચિન્તા નથી એટલે ભણવાની ચિન્તા નથી. નોકરી મેળવવાની ચિન્તા નથી. આવક નથી એટલે ઇન્કમ ટેક્ષ ભરવો પડતો નથી. ઇન્કમ ટેક્ષ નથી માટે પાન-કાર્ડની જરુર નથી. પાન-કાર્ડ નથી માટે પાન સાથે આધાર જોડવાની લપ નથી. આવક નથી માટે બેન્કમાં ખાતુ ખોલવાની જરુર નથી. ખાતુ ખોલવાનુ નથી માટે આધાર કાર્ડની જરુર નથી. ખાવાની ચિન્તા નથી માટે રેશન કાર્ડની જરુર નથી.
અનાજ, કપડા, સાબુ, તેલ, ફર્નિચરની જરુર નથી માટે જીએસટી ભરવો નથી પડતો.
સિનેમા જોવાનુ મન થાય તો ટીકીટ લેવી નથી પડતી એટલે મનોરંજન કર નથી ભરવો પડતો. રહેવા માટે અમે ગમે તે ઝાડ પર રહી શકિયે છે. એટલે ઘર ખરીદવાની ચિન્તા નથી. ઘર ખરીદવુ નથી માટે બેન્કમાંથી લોન લેવી પડતી નથી. લોનની જરુર નથી માટે તેના દસ્તાવેજોની જરુર નથી.
ઘર ભાડે રાખવાની જરુર નથી માટે ભાડા-કરાર કરવો નથી પડતો. પાસેની પોલીસ ચોકીમાં ભાડવાતની નોંધણી કરાવવાની જરુર નથી.
ઘર નથી માટે પ્રોપર્ટી ટેક્ષ નથી ભરવો પડતો.
હું ઇચ્છુ ત્યાં ઉડીને જઇ શકુ છુ માટે મારે વાહનની જરુર નથી. વાહન નથી તો રોડ ટેક્ષ અને વેહીકલ ટેક્ષ નથી. વાહનનુ રજીસ્ટ્રેશન કરાવવા આરટીઓ ઓફીસ જવુ નથી પડતુ.
વાહન નથી તો પાર્કિંગની ચિન્તા નથી. ટ્રાફિક રુલ્સની પરવા નથી.
હું પરદેશ જવા માંગુ તો મારે પાસપોર્ટની કે વિસાની જરુર નથી. માટે મારે કોઇ એમ્બેસીમાં જઇને વિસા માટે ભીખ માંગવી પડતી નથી.
મને કોઇ કોર્ટનો ડર નથી કે પોલીસનો ડર નથી. કારણકે મારે જીવવા માટે કોઇ ગુન્હા કરવાની જરુર પડતી નથી..
મારે ઘણા ભૂત મિત્રો છે. તેમાં સ્ત્રિ-ભુતો પણ ઘણી છે. તેમની સાથે રહેવુ હોય તો મારે લગ્ન કરવાની જરુર નથી. લગ્ન નથી તો લગ્નનુ રજીસ્ટ્રેશન કરાવવાની જરુર નથી. લગ્ન નથી તો ડાયવોર્સ માટે કોર્ટના ધક્કા ખાવા પડતા નથી.
લીવ-ઇન-રીલેશન માટે વકીલ રોકીને રજીસ્ટ્રેશન કરાવવાની જરુર નથી.
હું સંપૂર્ણ સ્વતંત્ર છું. મારે કોઇની ગુલામી કરવી પડતી નથી.
અમારી ભુત ક્લબ છે. એમા અમે ઘણી બધી રમતો રમીએ છે. અને મઝા કરીએ છે. આવી ભુત ક્લબ ચલાવવા માટે અમારે કોઇની પરમીશન લેવી પડતી નથી.
અમારા જગતમાં કોઇ કાયદા નથી માટે કરપ્શન પણ નથી.
વળી એક વાત કહી દઉ. અમારે દેહ નથી માટે અમને કોઇ રોગ થવાની ચિન્તા નથી. અમને ન તો કોલેસ્ટરોલ વધવાની ચિન્તા છે કે ન તો બ્લડ સુગરની ચિન્તા છે. ન તો હાર્ટ એટેકની ચિન્તા છે કે ન તો કેન્સર થવાની ચિન્તા છે, ન તો ઓસ્ટિયો-આર્થરાઇટીસની ચિન્તા છે કે ન તો ની-રીપ્લેસ્મેન્ટ કરાવવુ પડે છે. રોગ નથી માટે તમારા જેવા ડોક્ટર પાસે જવુ પડતુ નથી કે ન તો મોટી પ્રાઇવેટ હોસ્પિટલોના જંગી ખર્ચા કરવા પડે છે.

બીજી અગત્યની વાત, અમારે કોઇ ધર્મ નથી, માટે અમારે ધાર્મિક નેતાઓના રસહિન પ્રવર્ચનો સાંભળવા પડતા નથી, કે કોઇ મોલવીના ફતવા પાળવા પડતા, નથી, કે કોઇ ધર્મના જડ નિયમો પાળવા પડતા નથી. ધર્મ જ નથી માટે ધાર્મિક વિખવાદ નથી, માટે અમારી ભુત કોમ્યુનિટી કોઇ જાતના ધાર્મિક ઝગડા વગર સંપીને શાંતિથી જીવે છે.

બોલો હવે તમે કહો મારે શું દુઃખ હોય ?”

ભુતભાઇની વાત સાંભળીને ઘડીભર મને પણ લાગ્યુ કે માણસની જીંદગી કરતા ભુતની જીંદગી સારી. કોઇ જવાબદારી નહી, કોઇ બંધન નહી, અને જાત જાતના સામાજીક નિયમો પાળવાની ઝંઝટ નહી.
વાત આગળ ધપાવવા મેં પુછ્યુ.
“ચાલો તમે સુખી છો તે જાણીને આનંદ થયો. પણ મેં સાભળ્યુ છે કે માણસની ઇચ્છા કે વાસના અધુરી રહી જાય તો ભુતયોનીમાં જન્મ થાય.
“તમારી કઇ વાસના અધુરી રહી ગઇ હતી?”
જવાબ “મારી કથા લાંબી છે. સમય હોય અને સાંભળવાની ઇચ્છા હોય તો કહુ”.
“અવશ્ય”
જવાબ “ હું એક મોટી કંપનીમાં મેનેજર હતો. આજની કંપનીઓ પગાર સારા આપે છે કિન્તુ કર્મચારી પાસેથી પગારના પ્રમાણમાં બમણુ કામ લે. નોકરીમાં આવવાનો સમય નક્કી હોય. પાંચેક મિનિટ મોડુ થાય તો અડધી સીએલ કપાઇ જાય. આવા અતિશય કામના બોજા તળે હું કામ કરતો હતો. કામનુ અતિશય ટેન્શન હોવાથી મને સીગારેટ પીવાની ટેવ પડી ગઇ. દરરોજના સીગારેટના એકાદ બે પાકીટ પી જતો. એક સાંજે કામ કરતા કરતા મને છાતીમાં સખ્ખત દુઃખાવો થયો. સામાન્ય દવાથી કોઇ રાહત ન થઇ. ૧૦૮ બોલાવીને મને કોઇ હોસ્પીટલમાં દાખલ કર્યો. ડોક્ટરોએ સારવાર શરુ કરી. થોડાક સમયમાં જ હું બેભાન થઇ ગયો. પછી શું થયુ તે મને ખબર નથી. પણ જ્યારે હું જાગ્યો ત્યારે મેં જોયુ કે હું મારા શરીરની બહાર ઉભો હતો. ડોક્ટરો મારા શરીર ઉપર નીચા વળીને કોઇ મશીન વડે મારા શરીરને કોઇ ઇલેક્ટ્રીક શોક આપી રહ્યા હતા. પણ હું તો મારા શરીરની બહાર હતો. મેં ક્યાંક વાંચ્યુ હતુ કે મૃત્યુ થાય એટલે આત્મા શરીરને છોડી જાય છે. હું શરીરની બહાર હતો એનો અર્થ એમ કે હું મૃત્યુ પામ્યો હતો. શરીરમાં પાછા જવાનો કોઇ ઉપાય ન હતો.

હું આઇસીયુની બહાર નીકળ્યો. બહાર મારા સ્વજનો અને મિત્રો ચિન્તાતુર ચહેરે ઉભા હતા. કદાચ મારા મૃત્યુની તેમને જાણ ન હતી. તેમનો સંતાપ ન જોવો પડે માટે હું બહાર ભાગ્યો. હવે મને લાગ્યુ કે મારામાં અજબ સ્ફુર્તિ આવી ગઇ છે.
મારા શરીરનો ભાર ન હોવાથી હું આકાશમાં ઉડવા લાગ્યો. ઘણો સમય આકાશમાં ઉડ્યો. ઘણા પ્રદેશો પસાર થઇ ગયા. પૃથ્વી છોડીને હું ઉપરને ઉપર જતો હતો. મને એવુ લાગ્યુ કે કોઇ અદ્રશ્ય બળ મને ઉપર ખેંચી રહ્યુ હતુ. હવે તો પૃથ્વી નાના ક્રીકેટના બોલ જેવી દેખાતી હતી. પછી તો હું ચંદ્ર, મંગળ, ગુરુ, શની, બુધ વગેરે ગ્રહો પરથી પણ પસાર થઇ ગયો. હું મારી જાતને ન તો રોકી શકતો હતો કે ન તો હું મારી ઉડવાની દિશા નક્કિ કરી શકતો હતો.

આમ અવશપણે ઉડતા ઉડતા છેવટે હું કોઇ મોટા કિલ્લાના દરવાજા પાસે આવીને ઉભો રહ્યો. દરવાજા ઉપર મોટુ બોર્ડ હતુ. તેમા લખ્યુ હતુ કે
“પાપ-પુણ્ય નિર્ણાલય”.
બહાર એક દરવાન ઉભો હતો. તેણે મને અંદર જતા રોક્યો.
મને પુછ્યુ, “ તમે કોણ છો અને ક્યાંથી આવો છો?”
“હું પૃથ્વી પરથી આવુ છું અને મારુ નામ અતીત છે.” મેં જવાબ આપ્યો.
“આઇડી કાર્ડ છે?” તેણે સવાલ કર્યો.
હવે અહીં પણ આઇડી પ્રુફની જરુર પડે તેની મને ખબર નહી. હું મુંઝાયો.
“ મારી પાસે તો આવી કોઇ પ્રુફ નથી.” મેં જવાબ આપ્યો.
“તો પછી અંદર ન જવાય. અહીંના કાયદા ઘણા કડક છે.” તેણે જવાબ આપ્યો.
હું તો નિરાશ થઇ ગયો. હવે શું કરવુ તેની મને કોઇ ખબર ન હતી. હું તો ત્યાં ઉભો ઉભો રોવા માંડ્યો. મને રોતો જોઇને દરવાનને દયા આવી.
મને કહે. “ જો એક કામ કર. બાજુની ઓફીસમાં એક નોટરી આત્મા બેસે છે. ત્યાં જઇને એક એફીડેવીટ કરાવ. પછી જો તેને લાગશે તો તને વિસિટ બુકમાં સહી કરાવીને અંદર જવા દેશે.”
મારુ નસીબ અજમાવવા હું તે નોટરી આત્મા પાસે ગયો. નોટરી આત્મા દયાળુ હતો. તેણે મારી પાસે બધી કાયદેસર વિધિ કરાવી. અનેક જગ્યાએ મારી સહી લીધી. અને મને અંદર જવાની રજા મળી.
મેં એને પુછ્યુ “ મારે અંદર જઇને શું કરવાનુ ?”
“અંદર જઇને ચિત્રગુપ્તની ઓફીસમાં જજે. ત્યાં તારો પાપ-પુણ્યનો હિસાબ થશે. પછી તને સ્વર્ગ કે નર્કમાં રહેવાની રુમ મળશે.” તેણે મને સમજણ આપી.

નર્કની કલ્પનાથી મને બહુ ગભરામણ થઇ. કિન્તુ મેં કોઇ એવા પાપ કર્યા ન હતા એટલે સ્વર્ગ મળવાની આશએ મેં મારુ પ્રયાણ જારી રાખ્યુ. પુછતો પુછતો છેવટે હું ચિત્રગુપ્તની ઓફીસે પહોંચ્યો.

ચિત્રગુપ્તની ઓફીસ સામે મોટી કતાર હતી. ઘણા બધા આત્મા તેમનો એકાઉન્ટ જાણવા લાઇનમાં ઉભા હતાં. હું પણ લાઇનમાં ઉભો રહ્યો. ઘણા સમય પછી મારો વારો આવ્યો. હું અંદર ગયો. મહારાજને પ્રણામ કર્યા. મહારાજે મારુ નામ પુછ્યુ. પછી તેના કોમ્પુટરમાં મારો એકાઉન્ટ જોયો. મને કહે,
“ તારા ખાતામાં પુણ્યના ત્રણ પોઇન્ટ છે. માટે તને સ્વર્ગમાં ત્રણ વર્ષ રહેવા માટે રુમ મળશે.”
હું તો ખુશ થઇ ગયો. ચાલો હવે સ્વર્ગમાં મઝા કરીશુ.
“ પ્રભુ, મને મારી રુમ ફાળવી દો, એટલે હું ત્યાં જઇને આરામ કરુ.”
“તારુ પુપા કાર્ડ બતાવ.” પ્રભુ બોલ્યા.
આતો નવી આફત. મને તો આ પુપા કાર્ડની કોઇ માહિતી જ ન હતી.
“પ્રભુ, આ પુપા કાર્ડ શું છે?” મેં પુજ્ઞ્યુ.
“ પુપા કાર્ડ એટલે પુણ્ય અને પાપ કાર્ડ. તેના વગર તને જગ્યા ન મળે.” તેમણે મને સમજણ આપી.
“પ્રભુ, આવી તો મને ખબર જ નથી. મારી પાસે તો આવુ કોઇ કાર્ડ નથી.” મેં કહ્યુ.
“ જો ભાઇ, કાયદાની અજ્ઞાનતા એ કોઇ કાયદામાંથી બચવાનો ઉપાય નથી. પ્રવર્તમાન કાયદા તો તમારે જાણવા જ જોઇયે.” તેમણે જવાબ આપ્યો.
“ પ્રભુ, પહેલા તો આવા કોઇ કાયદા ન હતા. પુરાણની કથાઓમાં આવા પુપા કાર્ડનો કોઇ ઉલ્લેખ નથી.” મેં દલીલ કરી.
“ જો ભાઇ, પહેલાના જમાનામાં બધુ સરળ હતું. કિન્તુ અમુક લુચ્ચા આત્મા ભળતા નામે અહી આવી ગયા. અને કોઇ પુણ્યશાળી આત્માના ખાતામાંથી કોમ્પ્ટુર હેક કરીને તેમનુ પુણ્ય પોતાના ખાતામાં જમા કરાવી દીધુ. અને તેઓ પાપી હોવા છતાં તેમને સ્વર્ગમાં જગ્યા આપવી પડી. ભગવાનના ધ્યાનમાં આ વાત આવતાં જ અમે સીક્યોરીટી વધારે ટાઇટ કરી અને પુપા કાર્ડની પ્રથા દાખલ કરી.” ચિત્રગુપ્ત મહારાજે મને સમજણ આપી.
“પ્રભુ થોડાક માણસો લુચ્ચાઇ કરે એટલે આખા જગતના બધા જીવોએ સહન કરવાનુ?” મેં પુછ્યુ.
મહારાજે કોઇ જવાબ ન આપ્યો.
“પ્રભુ, હવે હું શું કરુ ? કેવી રીતે અને ક્યાં મારુ પુપા કાર્ડ કઢાવુ?”
મેં મહારાજને પુછ્યુ..
“ જો દરેક સ્મશાનમાં આવા પુપા કાર્ડ કઢાવવાની વ્યવસ્થા છે. ત્યાં તારા મૃત દેહનો ફોટો લેશે અને તારા આંગળાની છાપ લેશે. એ માહિતી અહીં મોકલે પછી એ માહિતી અમારા અહીંના કોમ્પુટરમાં ફીડ કરવામાં આવશે જો એ માહિતી તારા જન્મના રેકોર્ડ સાથે મેચ થશે તો તને પુપા કાર્ડ મળી જશે.”
મહારાજે મને સમજણ આપી.
મને સંતોષ થયો. વિચાર્યુ, હવે આપણી સ્વર્ગમાં જગા પાકી.
તરત જ મેં પૃથ્વી પર જવા પ્રયાણ કર્યુ.
ઘેર પહોંચ્યો તો ખબર પડી કે મારા મૃત દેહને બાળવા માટે સ્મશાન લઇ ગયા છે. તરત જ દોડતો દોડતો અહીં સ્મશાનમાં આવ્યો.
પણ ………….હું મોડો પડ્યો. મારો મૃત દેહ અડધો કલાક પહેલા જ આ મોડર્ન સ્મશાનના ઇલેક્ટ્રીક ફરનેસમાં બાળવા માટે ધકેલી દેવામાં આવ્યો હતો.
હવે આંગળાની છાપ મેળવવાનુ કે દેહ નો ફોટો પાડવાનુ શક્ય ન હતુ.
સ્વર્ગમાં રહેવાનો મારો હક્ક હોવા છતાં આવા વહીવટી નિયમોને કારણે મને સ્વર્ગમાં રહેવાની જગ્યા ન મળી. બસ, ત્યારનો આ ભુત યોનીમાં જીવુ છું અને આનંદ કરુ છું.”

મારા ભુત મિત્રે તેની વાત પુરી કરી. મને ઘડીભર તો એમ લાગ્યુ કે સાલુ, આ જાત જાતના નિયમો અને કાયદાના બંધનમાં માનવ યોનીમાં જીવવા કરતા તો આ નિયમો અને કાયદા વગરની ભુત યોની વધારે સારી.
“આવુ ક્યાં સુધી ચાલશે?” મેં જતા જતા છેલ્લો સવાલ કર્યો.
“ કોઇએ કહ્યુ છે કે कलियुगे संघे शक्ति. અમે બધા ભુતો મળીને એક મંડળની સ્થાપના કરીશુ. તેનુ નામ હશે અખીલ જગત ભુત મંડળ. આ મંડળ રજીસ્ટર કરાવ્યા બાદ અમે આવા વહીવટી નિયમો નાબુદ કરવા સત્યાગ્રહ કરીશુ.”
અમારી વાત પુરી થઇ અને બાય બાય કહીને અમે છુટા પડ્યા.

Subscribe for our new stories / Poem

ડૉ. સનત ત્રિવેદી

Add comment


Send Story

If you have a beautiful story then send us
story on this mail navalkatha@navalkatha.com